Bedenkingen (2) 16 mei 2008

• Waarom maken mensen dingen altijd moeilijker dan ze zijn? En ja, mannen, jullie zijn ook nog steeds mensen, don’t look at my sex.
• Ik ga nu verzekerst gigantisch veel hits krijgen omdat ik het woord “sex” gebruikt heb. Twee keer zelfs, nu. Ha!
• En dat terwijl ik nooit “sex” zou schrijven in een Nederlandstalige zin, want ik ben daar zéér puriteins in. Met KS, enzo. Seks.
• Nog meer hits!
• Is het verboden om een poster mee te nemen die ergens hangt te hangen. Laten we zeggen: in de lockerroom van de AB. Is daar een bepaalde wet voor? If so, dewelke?
• Ben ik de enige strijdster van “speculaas”? Mensen die “speculoos” zeggen, zouden geliquideerd moeten worden. Bye bye, half Vlaanderen. Tenzij ze om vergiffenis vragen en het belang inzien van speculaas speculaas te noemen. Ik noem Sinterklaas toch ook niet Sinterkloos.
• Ik wil een SMS-partner. Zo iemand waar ik nutteloze sms’jes naar stuur. Zo van: OMFGWTF!!111!!!FTW.
• Ik wil eveneens iemand die net zoals ik compleet gek wordt van de inconsistentie in de bovenstaande zin. Eerst SMS met hoofdletters en daarna zonder. FLIP!
• Waarom zou ik vandaag leren als ik morgen ook kan leren?
• Ik wil mayonaise met broodje.
• Volgend academiejaar ga ik wérkelijk meer moeite doen om mijn vriendenkring uit te breiden. Yes, it will be I crashing your kot.

Eikebah is een rasechte student, enzo. 15 mei 2008

Ik zou moeten samenvatten en leren. Ik zou moeten liggen in de zon en BBQ’en. Ik zou nog voor een laatste keer plezier moeten hebben met vrienden en terrasjes doen. Ik zou moeten beseffen dat ik volgende week al twee examens heb, zo tussen enkele lessen door. Ik zou moeten beseffen dat tijd kostbaar is. Ik zou moeten beseffen dat ik alle buffers reeds opgebruikt heb en dat ik inderdaad wel eens in gang zou moeten schieten. Ik zou moeten schrijven, maar eigenlijk ook weer niet.

Maar voorlopig kan ik alleen maar denken aan:

1. Mijn kot voor volgend jaar (<3) dat ik geweldig mooi wil inkleden en waarvan ik een Ikea showroom wil maken.
2. Mijn reis naar Spanje in september waar ik verzekerst wél terrasjes zal doen en verzekerst niét zal samenvatten.

Het leven van een student, nog steeds zeer cliché en zwaar. De stapel boeken nog steeds zeer hoog en logischerwijs ook zwaar. *probeert er niet naar te kijken*

dEUS en ik, zonder Magdalena. 6 mei 2008

U weet het of u weet het niet, maar ik ben een enorme dEUS-fan. Gisteren stond ik dan ook schuin boven Tom Barman en co, want jawel, ik was aanwezig op hun concert in AB. Prachtig was dat, want het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk het geld had gehad om een ticket te kopen voor een concert van dEUS. Thank you God for het zakgeld dat ik plots kreeg toen ik op kot ging. (Merk overigens de subtiele woordspeling op!)

And what can I say? Ik heb van elke seconde staan genieten. Genieten en mezelf tegelijkertijd ook dood staan ergeren, omdat ze véél te weinig uit The Ideal Crash speelden. Namelijk niets, op Instant Street na. Zeer frustrerend als je zelf tegen iedereen loopt te verkondigen dat dat zowat je favoriete album ooit is. Met daarop je favoriete liedje allertijden: Magdalena.

Maar bon, ik ben geen muziekrecensent en dit is geen muziekblog. Ik ga hier dus geen heelder alinea’s zagen over het concert, hun albums of wat dan ook. Ik ga hier geen vijf meter lange speech houden over hoe ze hun set beter gespeeld hadden op een festival en in de AB misschien beter een “rustigere” set hadden gespeeld met vééééél meer nummers uit The Ideal Crash. Magdalena. Dream Sequence #1. The Magic Hour. The Ideal Crash zelve. Nee, ik ga heus niet alle nummers noemen waarvan ik wou dat ze hen gespeeld hadden.

Het enige wat ik kwijt wil is het volgende: Ik ga nog eerder doodvallen dan dat ik dEUS ooit Magdalena live hoor spelen. Als dat geen ontzettend triest feit is, dan weet ik het ook niet. So kids, choose wisely: Als je een favoriete groep hebt, zorg dan dat hét favoriet nummer van die groep een bekend nummer is. Of een nummer uit hun nieuwe CD.

[Tenzij je natuurlijk fan bent van Radiohead en je favoriete nummer Creep is. Dan dikke pech.]

Eikebah en haar identiteitscrisis, deel 7392. 5 mei 2008

Ik begin het zowat beu te worden. Die laatste loodjes, die spreekwoordelijk – en ook een beetje letterlijk – het zwaarst wegen. Dit semester kregen we zoveel groepspapers op ons afgesmeten dat ik mezelf zowat begraven voel onder een stapel paper. Leeg papier, that is, gezien er toch nog wel heel wat bladzijden geschreven moeten worden.

Nu heb ik niets tegen papers. Helemaal niets, eigenlijk. Ik ben ook al gewend aan de totaal ongestructureerde werking van de KULeuven en het feit dat er tussen de docenten en departementen totaal geen communicatie is, whatsoever. Wat dan logischerwijs leidt tot slecht gestructureerd onderwijs en dat ervoor zorgt dat àlle papers van een heel jaar op 2 maanden worden gepropt. Gewenning is a good thing, soms.

Waar ik me wel nodeloos aan begin te ergeren, is mezelf. Ja, ik erger me aan mezelf. Oeverloos. Eindeloos. Ik ben zowat gekroond tot de groepswerkbitch. Zonder het zelf te willen, feitelijk. Ja, ik ben een beetje dominant. Ja, ik ben een beetje perfectionistisch. Ja, ik ben een beetje zeer neurotisch. En ja, deze drie eigenschappen hebben wellicht toegedragen tot mijn kroning als Queen Of The Bitchyness. Ik probeer mijn neurotische trekjes aan de kant te leggen, ik probeer mijn planning naast me neer te leggen, ik probeer… Maar het lukt niet. Dus mail ik maar naar mijn groepsgenootjes. Proberend om lief over te komen, maar sommige dingen kunnen nu eenmaal niet superliefkonijnschattigachtig verwoord worden.

And I wonder, is het abnormaal dat ik mijn papers op tijd af wil? Is het abnormaal dat ik mooi uitgetypte interviews als bijlage wil? Is het abnormaal dat ik hier zo moedeloos van word? Is het abnormaal dat ik als enige mails zit te sturen om iedereen bijeen te krijgen? Is het abnormaal dat ik schrik heb dat bepaalde vriendschappen en mogelijke vriendschappen eronder lijden?

Zoveel vragen. Zo weinig antwoorden. Zo weinig relativering.

Eikebah en haar (toch niet zo) onbezonnen manieren. 4 mei 2008

Gisteren sprak een vriend me aan op MSN. Dat gebeurt wel vaker, gezien ik geboren ben in de gezegende jaren ’80 en ik mezelf dus toch wel tot de MSN-generatie mag rekenen. Hij sprak me dus aan. En we hadden een conversatie. Dat gebeurt ook wel vaker, conversaties op MSN. Niets ongewoon dus.

Tot hij PLOTS *tromgeroffel* een stukje gesprek liet zien tussen hem en een ander meisje. Iets van vluchten naar Dublin. Voor 10 euro. Heen-en-weer.

Vliegtuig. Tien euro. Dublin. Hoofdstad. U weet wel, mijn missie om alle Europese hoofdsteden te bezoeken. En u weet het, of u weet het niet, maar ik heb geen zittend gat. Dus terwijl ik al half aan het boeken was, bleek plots dat ik de enige was die al bijna aan het boeken was. Het Lief wees me erop dat hij er absoluut geen geld voor had. En dat ik er ook geen geld voor had. De vriend zelf was nog aan het twijfelen. Anderen waren op dat moment niet online.

Dus zat ik daar. Tot het besef komende dat dit een reis was waar ik niet aan zou deelnemen. En ergens weet ik niet of ik nu blij moet zijn, omdat dit mij een ware financiële ramp heeft bespaard of dat ik eerder triest moet zijn, omdat ik niemand heb die net als ik even enthousiast zou hebben geboekt. Met die iemand zou ik dan vandaag wel uren gebleit hebben na het uitrekenen van de kosten en het bekijken van het budget.

But hey, there is always de spaarrekening waar ik weiger aan te komen, maar die er wél is. Nu alleen de even onbezonnen soulmate nog. *kijkt rond* *kijkt vooral niet naar budget* *zal nooit realistisch worden*

Dilemma (1) 3 mei 2008

Ik heb enkele ernstige dilemma’s. Enkele zeer ernstige dilemma’s. Zo van die dilemma’s die je beter voor jezelf houdt, omdat mensen je anders misschien scheef bekijken en een oordeel over je vellen zonder dat ze eigenlijk weten wie je bent. Zo van die dilemma’s waarvan de mensen verzekerst gaan zeggen: ‘Dat is een kei toffe, want die denkt juist hetzelfde als ik, hence zij is mij’ ofte ‘Oh my, na haar huidige uitspraken daalt ze toch zowat 483 plaatsen in mijn achting, waardoor ze belandt tussen Dedecker en de kat van de buren’.

Omdat het internet dé plaats is waar mensen elkaar beoordelen op basis van niks, noppes en nada besluit ik één van mijn dilemma’s dan maar te delen op mijn weblog. Let op, het is een zéér zwaar dilemma en ik worstel er al zeker vijf jaar mee. Vijf jaar hetzelfde dilemma, u vraagt zich vast af hoe ik nog met mezelf kan leven. Dat vragen we ons namelijk allemaal wel af.

Here goes the dilemma: Ik heb issues met Radiohead. Serieuze issues. Ik wéét niet wàt ik vind van Radiohead. Echt. Ik weet het simpelweg niet. Vind ik ze goed? Vind ik ze okee? Vind ik ze saai? Vind ik dat ze toch maar eens dringend moeten ophouden met hun wereldverbeteraars-gedoe omdat het mij toch wel barstende hoofdpijn bezorgt? Vind ik dat ik er al vijf jaar tijd in steek om mij te laten overtuigen en dat het nog altijd niet volledig gelukt is en dat ik het dus maar moet laten gaan?

Antwoord: ik wéét het niet. Echt niet. Misschien stoor ik me nog het meest aan de mensen die mij zeggen dat ik Radiohead moét goed vinden. Omdat ze groots zijn. Zoals Allah ofzo. Zeg mij, wat vind ik van Radiohead?

[Helft van het lezerspubliek is het met mij eens en vindt mij nu een zeer toffe. Andere helft van het lezerspubliek zal mij een pak minder graag zien, omdat zij denken dat mijn muzieksmaak niet overeenstemt met die van hen en ik daarom moet branden op in de hel. De laatste groep zal dit nochtans ontkennen. Ze zullen zeggen dat ik het recht heb op een eigen mening en dingen bazelen van des goûts et des couleurs, maar in hun gedachten zal ik toch dalen in hun achting. En wacht maar tot ik dan nog vermeld bij welke andere groepen ik hetzelfde gevoel heb. Wacht maar tot die dag! Ik zal op de brandstapel gesmeten worden en mijn kansen om het ooit te maken in de media – en dan vooral mijn kansen om muziekrecensent te worden - volledig verspelen]

Ik wou dat ik Houdini was. 30 april 2008

I truly wonder: wie gaat er graag naar familiefeesten? Wie oh wie?

Het is al duidelijk dat “Eikebah” een incorrect antwoord is op bovenstaande vraag. Ik heb een hele reeks bezigheden die ik liever doe dan het bijwonen van een familiefeest. Een hele reeks, I says. Letterlijk.

- Een hele dag naar een aquarium boordevol vissen staren.

- Een hele dag naar een aquarium zonder vissen staren.

- Mezelf laten herstylen.

- Karaoke.

- Naar zeven wijvenfilms kijken. Zonder pauze.

- Oogzalf indoen.

- Vissen.

- Kaarten.

- Bingo.

- Het uitvoeren van dingen die ook daadwerkelijk leuk zijn.

You sees: een reeks. Een hele reeks dingen die ik verschrikkelijk vind, maar op de Ladder Der Verschrikkelijkheid toch lager scoren dan het bijwonen van familiefeesten. Natuurlijk is er ook een reeks van handelingen die nog minder leuk zijn dan het bijwonen van een familiefeest.

- Mezelf niet kunnen douchen/wassen/mijn haar niet kunnen wassen.

- Marteling.

- Vliegtuigcrash meemaken/sterven op eender welke andere manier.

Als dit niet àlles zegt over mijn voorliefde voor dergelijke feesten dan weet ik het ook niet. Familiefeesten zijn niet mijn ding. Niet van mijn familie en ook niet van andere families waar ik me al dan niet hoor thuis te voelen. Op familiefeesten kan ik alleen maar angstvallig naar de klok kijken in de hoop dat

a) alles zo snel mogelijk stopt.

b) Een bom zal afgaan waardoor de aandacht van de aanwezigen afgeleid is en ik kan ontstappen. (al dan niet via het raampje van het toilet, nvdr.) (dat zal van de grootte van het desbetreffende raampje afhangen, nvdr.)

What can I say? Ik ben geen familiemensch. Tenzij ik er enkele kilo’s chocolade voor in ruil krijg. Een mens moet soms een kosten/baten-analyse maken, niet waar?

Bedenkingen (1) 26 april 2008

• Sint-Maarten is België, maar dan op zijn kop! Wowow!

• Het woord “mest” is toch ook alleen maar uitgevonden om het product verkoopbaar te maken. Be honest, “gezuiverde koeienkak” zou véél minder aanlokkelijk zijn om in je auto te laden dan “gezuiverde koeienmest”.

• Er kan haast niemand zijn die trouwfeest-eten écht lekker vindt. Nog nooit heb ik iemand horen zeggen dat hij/zij wel eens zin had in een garnalencocktail. Nog nooit heb ik iemand horen zeggen dat hij/zij wel eens zin had in veuls te droog vlees met daarover een sausje dat het vlees er niet eens beter op maakt. Want het is droog. Droog!

• Als ik ooit trouw en besluit een feest te houden, zal het menu bestaan uit:

o Aperitiefhapjes (namelijk mini-mini-pizzaatjes)

o Bruchetta’s

o Pasta (of slaatje met gemarineerde kippenreepjes en fruit gepaard met stokbrood.)

o Een oneindige buffettafel. ONEINDIG!

• Als ik dat niet kan krijgen, trouw ik niet.

• Zonnebrillen dragen in een gebouw is achterlijk. Vooral als de zonnebril even groot is als je hoofd.

Het “Dit is uw dag niet” Plan 23 april 2008

Stap 1: Vertrek na een leuke avond naar huis op een mooi uur. Kom om 2 uur ’s nachts thuis en besef dat je zo hard nog niet moe bent dat het onmogelijk is om te slapen. Stuur nog enkele achterstallige mails en probeer te slapen.

Stap 2: Vat de slaap niet. Lig wakker. Verveel jezelf stierlijk. Besef dat weinig slaap je een irritant persoon maakt.

Stap 3: Word na enkele uurtjes slaap wakker om naar de les te vertrekken. Check eerst je mails. Ontdek dat het kot dat superfantastisch was en waar je onmiddellijk zou gaan wonen een 12-maandelijks contract heeft en dat je dat nooit verkocht zal krijgen aan je vader. Bedenk dat dat wellicht één van de weinige koten is die aan je eisen zal voldoen.

Stap 4: Word achtervolgd door koten waar ze gasvuren hebben terwijl je daar eigenlijk een soort irrationele angst voor hebt.

Stap 5: Zorg ervoor dat je een massa’s bad hairday hebt.

Stap 6: Zorg ervoor dat je ook geplaagd wordt door kapotte toiletten. Overal. Altijd. Constant. Ik kan niet naar toiletten gaan als ze kapot zijn. Dat doet pijn. Letterlijk.

Stap 7: Eet een peer, omdat je graag peren eet. Kom tot de conclusie dat de peer vies smaakt.

Stap 8: Bereid jezelf mentaal voor op 382 groepswerken die maar blijven komen en nooit eindigen en waar je zelf té veel werk hebt ingestoken. Hoop overigens dat je geen woede-uitbarstingen zal krijgen op het groepswerk waar je weldra naar moet vertrekken.

Dus er zijn 2 oplossingen: ofwel stopt mijn irrationele angst voor gasvuren (en vuur tout court) plotsklaps ofwel verandert mijn vader zijn visie op geldverspilling plots. *Gaat stilletjes neurotische bewegingen maken in een hoekje*

[Godzijdank heb ik dEUS nog.]

Push-over, moi. 21 april 2008

Zaterdag ging ik met Het Lief naar een restaurant. Iets dat wel vaker gebeurt, aangezien ik helemaal zot loop van pizza’s en pasta’s en dan vooral van pizza’s en pasta’s die ik zelf niet gemaakt heb. Dus besloten we naar een Italiaans restaurant te gaan. Nog voor ik het menu bekeek, spurtte ik naar het toilet.

Op datzelfde toilet stond ik plots oog in oog met een zestal kleine kinderen. Een soort communiefeest, zoveel was duidelijk. Dàt of ze liepen gewoon per ongeluk allemaal in feestkledij rond en de tafel met cadeaus stond er ook per ongeluk. You never know. Dus ik keek vriendelijk naar de kleintjes, om te zien wie er nog naar het toilet moest en hoe lang ik mijn blaas nog onder controle moest houden. Het werd al vrij snel duidelijk dat ik de enige was die daadwerkelijk naar het toilet moest en dat de zes kleine meisjes één of andere meisjesbijeenkomst aan het houden waren. Ik grijp naar het handvat van het toilethokje en krijg plots in het oog dat één van de meisjes mij aan het uitlachen is.

Ik draai me om en zie hoe ze met haar geïmproviseerde borsten aan het schudden is en ik hoor hoe ze mij in iets dat een mengeling leek tussen Spaans en Frans een hoer noemt. Sommige woorden zijn vrij universeel, kinders, vergeet dat niet. Ik word razend en wil het kind uitkafferen, maar het meisje is de deur al uitgerend. Omdat ik geen zin heb om drama te maken voor haar ouders laat ik het zitten. Daarom, en ook een beetje uit angst dat haar ouders haar gelijk zouden geven. Dat ook, ja.

Dus zo kwam het dat ik me heb laten uitmaken door een achtjarig kind. Met lelijk haar. Dat laatste is mijn enige troost, dus daardoor het vermelden waard.

‘Ja, laatste keer dat ik dit kleed aandoe’, sprak ik tot Het Lief.

‘Gaat ge u echt laten doen door een klein kind?’, vroeg hij mij.

‘Ja’, antwoordde ik en ik bedekte me met mijn sjaal.

Hulp gevraagd! 14 april 2008

Ik heb meestal een hekel aan blogposts waarin de auteur om iets vraagt. Zo expliciet. Zo zonder doekjes. Zo recht door zee. Nee, ik moet er niet van hebben, van die posts.

Ik heb een hekel aan met iets in mijn hoofd zitten. Als ik met iets in mijn hoofd zit, moét het uitgevoerd worden. Het is een ongeschreven wet.

Ik heb mijn zinnen gezet. Ik wil een kot zoeken voor volgend jaar. Dit jaar zit ik namelijk voor het tweede jaar op mijn gesubsidieerd pedaatje en volgend jaar word ik buitengesmeten. Met veel liefde, natuurlijk, maar in een peda voor 1^e en 2^e bach kan je niets doen als je naar je 3^e jaar gaat.

Dus zoek ik nu een nieuwe woonplaats. Internet weet me veel te vertellen, maar niet alles. Zelf ben ik een te grote wuss om overal te gaan aanbellen. Maar ik moet en zal mijn kot vinden.

En daarom een blogpost waarin ik, als auteur, expliciet iets vraag: Geef mij adressen van koten/studio’s die voldoen aan volgende vereisten:

- Maximumprijs 250 euro per maand (hiervoor wil ik wel al een studio, stiekem, want ik ben gierig en mijn ouders nog gieriger).

- Gelegen in de buurt van de Parkstraat (op max. 1 km van deze straat)

- Rustige omgeving (aangezien ik slaapproblemen heb).

- Hygiënische kotgenoten en kotbaas.

- Kotnetaansluitingsmogelijkheden.

- Werkende verwarming.

- Geen opgeneukte samenhorigheidssfeer. Want ik ben een asociale trunte en als ik niemand wil zien dan wil ik ook niemànd zien en wil ik ook niet samen liedjes zingen bij een kampvuur. Okee?

Dus voor mensen die Eikebah als hun kotgenoot willen en daarna eeuwige faam willen beleven in verzekerst 43736 blogposts: Mailen of reageren. Ik zal u overigens een boeket bloemen kopen/een klein speelgoedwagentje als uw aangeraden adres mijn adres wordt. Dus weet u een aangenaam kot/studio waar een plaatsje vrijkomt: Mailen naar eikebah[at]gmail.com of reageren.

Maar mijn oog doet wel geen pijn meer. 10 april 2008

Vanavond avondje alleen op mijn kot, ik smacht ernaar. Ik denk zelfs dat ik vanavond de kaap van 9 uur zal halen; ik heb hoge verwachtingen, I admit.

Want wat is er nu gebeurd? Wel het volgende is gebeurd:

Dinsdag reden Het Lief en ik richting mijn boerengat alwaar mijn huisdokter zijn praktijk heeft. Mijn huisdokter keek naar mijn oog, vertelde dat hij wel héél errug blij was met de genezing van mijn oog en begon me de loef af te steken met zijn eigen oog-verhaal. Zes maanden vooraleer het was genezen, zei hij me. Ik moest me inhouden om hem er niet op te wijzen dat hij een week eerder had gezegd dat het 3 à 4 maanden geduurd had. Maar ik had geen zin om een geneesheer op zijn fouten te wijzen en wou eigenlijk gewoon van de avond genieten en van het feit dat ik niet meer moest uitleggen waarom ik een oogcompres had en hoe dom een mens moet zijn om een prijskaartje in zijn of haar oog te krijgen. Heel dom, is het antwoord. Maar ik was nog dommer toen ik compleet zonder dieptezicht tegen een glazen deur liep. En domst omdat ik het op het internet plaats.

Bon, een heerlijk avondje stond me te wachten. Tot ik na het doktersbezoek in de auto stapte en plots wel heel erg ziek werd. Het komt door die bacteriën die rondzweven bij de dokter, zeg ik u! Slikken, lachen, mijn hoofd draaien, niet-misselijk-zijn,… Het lukte me allemaal niet meer. Dus lag ik een halfuur later in mijn bed, ziek te wezen. Uren later lag ik in het midden van de nacht ziek te wezen. Niet slapen tijdens een ziekte is niet okee, to say the least.

Gisterenavond belde ik in alle hysterie Het Lief nog eens, want af en toe mag ik wel eens echt kinderlijk doen. Dat ik niet meer kon rechtstaan van de pijn en dat die simpele keelsprays niet werken en dat ik zoveel hoofdpijn had door mijn nekspieren, maar dat ik niet wéér naar de kinesist of soortgenoot wou. Ondertussen bleek dan ook nog eens dat mijn huid de strijd met allerlei zaken had gestaakt en dat ik in een oogwenk heel mijn rechterbeen had opengekrabd en goed op weg was met mijn linkerbeen hetzelfde lot toe te delen. Dus vanaf 7 uur lag ik gisteren op mijn bed naar het plafond te staren.

Maar vandaag, vandaag gaat het zo goed dat ik 9 uur zal halen! Ik voel het! En in mijn 2 uur extra zal ik alle rondslingerende verpakkingen van pijnstillers zoeken en wegsmijten. Nuttige bezigheden, ik héb ze.

Eénoog gaat naar Berlijn 7 april 2008

Donderdag 3 april. Ik bereid mezelf mentaal voor op een gesprek, een filmreview en een reis richting Berlijn. Ik vind er niets beter op dan mezelf voor te bereiden door kleedjes te passen. Niet beseffende dat ik afsteven op een ware ramp.

TUMDUMDUM!

[10 minutes from disaster] Ik heb zowat 7 kleedjes over mijn arm gedrapeerd. Ik wandel richting pashokje. Ik hang de kleren mooi aan de kapstokjes en ben ga hopeloos op zoek naar iets om mijn eigen kleding op te leggen. Ik leg deze uiteindelijk op de grond, wegens gebrek aan plaats. Ik haal het eerste kleedje van zijn hanger en de pas-rally kan beginnen.

[1 minute from disaster] Ik neem mijn favoriete kleedje. Dit zal mijn volgende aankoop worden, ik voel het al nog voor het ding rond mijn lijf heb gewikkeld. Ik steek mijn armen door de armopeningen en wil het kleedje over mijn hoofd trekken. Mijn oog merkt iets op. Het prijskaartje hangt verkeerd. Ik begin een beetje met het kleed te schudden met mijn armen nog steeds in de daarvoor bedoelde gaten.

[10 seconds from disaster] Ik begin heviger te schudden, want het prijskaartje wil maar niet in het kleed verdwijnen. Ik besluit dat ik misschien naar de andere kant moet zwieren.

[1 second from disaster] Ik zie het prijskaartje op me afkomen. Het bestaat uit zeer hard karton en heeft 4 scherpe hoeken. Ik zie één van die vier hoeken recht op mijn linkeroog afkomen. Mijn hersenen geven het signaal om het oog te sluiten ter bescherming.

[DISASTER] Het hersensignaal bereikt niet tijdig mijn oog. De scherpe hoek zit in mijn oog. PIJN. Véél pijn. Ik begin onmiddellijk te flippen en als een gekkin door mijn oog te wrijven. En te wrijven. En nog wat meer te wrijven. Mijn oog wordt een heuse waterval en mijn lichaam heeft duidelijk niet door wat er aan de hand is. Mijn neus begint de lopen en mijn hele gezicht loopt rood aan, zoals bij een hysterische huilbui. Mijn rechteroog kijkt verdwaasd in de spiegel naar hoe ik mijn linkeroog amper open kan houden en hoe de tranen eruit blijven lopen.

[10 minutes after disaster] De winkeldame klopt aan bij mijn pashokje. Of alles goed gaat. Ik denk dat zij denkt dat ik steel. Ik laat mijn kop zien, kwestie van vertrouwen te schenken. Ze kijkt me raar aan. Ik steek mijn hoofd terug in het hokje en zie dat ik er een beetje uitzie als een vrouw die net een nervous breakdown heeft gehad in het pashokje. Alles ging nochtans met de maatjes, hoor, mevrouw.

[20 minutes after disaster] Ik biecht de vrouw op dat ik het prijskaartje in mijn oog heb gehad. Pijn dat dat doet, ja, mevrouw. Maar het gaat wel. Het kleedje in kwestie moet ik niet hebben, want het was spuuglelijk. Ik koop uit dikke miserie een ander kleedje, want ik wil mijn oog niet voor niets verwond hebben. Mijn ogen zijn heilig, weet ik. Ik hou alles zo ver mogelijk uit de buurt van mijn ogen en zij zijn de main reason waarom ik geen make-up draag. Dingen moeten ver weg van mijn ogen blijven. VER WEG.

Of alles gaat? Ja, hoor. Alles gaat, zeg ik. Ik verga van de pijn. Ik zie niet meer scherp. Ik zet me op de trein richting gesprek bij F. Tijdens het gesprek kan ik me niet concentreren op de vragen van de twee vrouwen voor mij. Nee, mijn oog doet te veel pijn en de mevrouw die schuin tegenover me zit, zie ik amper. Alles is goed, overtuig ik mezelf. Het was een stom prijskaartje en mijn oog overleeft het wel.

[8 hours after disaster] “Het is te laat”, zegt de dokter. Dat mijn oog beschadigd is. Dat het pijn doet en dat hij het weet. Zalf, pijnstillers/ontstekingsremmers en oogcompressen. De vliegtuigramp liet op zich wachten.

Waarom ik er niet gerust in ben. 2 april 2008

Ik heb er de laatste tijd een sport van gemaakt om naar National Geographic te kijken. Fantastisch vind ik dat. Ik voel mezelf ganz pseudo-intellectueel als ik ernaar kijk en daarna kan ik de opgedane kennis integreren in pseudo-intellectuele gesprekken. Met mezelf. Of de kennis forceren in alledaagse gesprekken met willekeurige slachtoffers. Zo stak ik gisteren aan de telefoon nog van wal met een uitleg over de verschillende manieren waarop terreur bestreden kan worden op vliegtuigen. Ja, ik heb pseudo-intellectuele telefoongesprekken met mijn Lief.

Maar ondertussen kom ik tot de conclusie dat ik misschien net iets té veel naar NG heb gekeken. Of om het anders te zeggen: Ik heb net dat beetje teveel vliegtuigen zien neerstorten. Ik analyseer wat allemaal kan gebeuren: fout van de piloot, terreur, foute reparatie, fout in de fabriek, kind in de cockpit,… Ik analyseer de verschillende plaatsen waarop het vliegtuig kan neerstorten: In een drukke levenswijk, in de bergen, op het platteland, naast de landingsbaan,… Ik analyseer de overlevingskansen van een crash: klein, miniem, onbestaand,… Ik analyseer te veel.

Zo komt het dus dat ik overmorgen met knikkende knieën het vliegtuig zal instappen. Zo komt het dus dat mijn rationele ‘vliegtuigen behoren tot de veiligste voertuigen ter wereld’ is omgeslagen in een slecht voorgevoel. Zo komt het dus dat ik enkele van mijn beste vrienden al op de hoogte heb gebracht van mijn toekomstig overlijden. Zo komt het dus dat ik elke avond tegen mezelf zeg dat het nu echt genoeg is geweest met die neerstortende voorwerpen, maar dat ik er enkele uren later toch naar zit te staren. En te analyseren.

[Wijvenweek] We begrijpen elkaars onbegrip. 29 maart 2008

Wat mannen niet begrijpen… Ik zou erover moeten schrijven. Over dat ze de kleine hints en intonatiewisselingen niet begrijpen. Over dat ze niet begrijpen dat een ‘ja’ wel degelijk een ‘nee’ kan zijn en omgekeerd. Maar ze weten het zelf wel, die mannen, dat ze ons vaak niet begrijpen. Dus hoeft er niet over geschreven te worden.

Want ik begrijp ‘mijn man’ evenmin. Ik begrijp niet waarom hij – in plaats van me te troosten – plots met wel 25 plannen op de proppen komt om “het probleem op te lossen”. Dat zijn “ik zie haar niet meer graag, omdat ze rookt” het equivalent is van een “ik zie alleen u graag”. Ik begrijp niet waarom hij me nuttige cadeaus wil geven, terwijl ik dat ene onnuttige cadeau zoveel meer zou appreciëren. Ik begrijp niet waarom hij alles zo letterlijk interpreteert terwijl mijn gezicht duidelijk de omgekeerde boodschap uitzendt dan mijn eerder gesproken woorden.

Maar hij begrijpt wel dat mijn “het is niets” het equivalent is van “blijven proberen en na een half uur zal ik wel toegeven dat er wél iets is”. Hij begrijpt dat het ‘niet okee’ is als ik plots stil ben en stil blijf. Hij begrijpt dat mijn koppigheid bestaat en wat hij moet doen om ze te doorbreken.

Hij begrijpt dat ik anders ben en ik begrijp dat hij anders is. En meer moet dat niet zijn, toch?

[Wijvenweek] Hier gaat mijn goed hoewel onbestaande imago. 27 maart 2008

Een huishouden. Ik heb er geen. Jawel, ik ben in het bezit van nul huishoudens. En maar goed ook, denk ik dan.

Koken kan ik niet, kuisen kan ik niet en ik heb nog nooit in mijn leven ‘de was’ gedaan. De gedachte van een héél huis dat vuil kan worden, maakt me bijna depressief. Ik zou ofwel het huis helemaal laten verkommeren ofwel een neat freak worden. Nee, het is (nog) niet aan mij besteed.

Bovendien ben ik allesbehalve goed huishoudengezelschap. Ik ben een regelrechte Drama Queen als het over eten gaat, ik ben een regelrechte koppigaard als het over eender wat anders gaat. Ik beweer al jaren dat het onmogelijk is om met mij samen te wonen en ik blijf er ook bij. I’m all nice and game om avondenlang mee door te brengen, maar om er ook nog middagen en ochtenden bij te nemen,… Nein. Ik raad het niemand aan.

Dus nu al eeuwig respect voor de man die het ooit zal wagen, maar voorlopig vorm ik wel een huishouden op mezelf… op mijn kot. Waar ik mensen kan wegjagen when I please. (Aber ook mensen kan uitnodigen when I please, dat spreekt voor zich.)

Dus over huishoudens heb ik niets nuttig te zeggen. Maar dan ook helemaal niets. Behalve dan dat bij het idee alleen al ik nerveuze rillingen krijg en scenario’s voor mij zie alwaar ik voor de 43^e avond op rij ‘pasta 4 kazen’ wil en mijn partner zowat ineenstort door gebrek aan andere voedingsstoffen. Ow, en dat ik drie katten wil. Ja, ik word later een cat lady.

[Wijvenweek] Een gesprek. 26 maart 2008

Of hoe dagdagelijkse MSN-gesprekken ook over wijvenweek kunnen gaan, zonder dat de gesprekspartner het weet. Ofte: Door de ogen van een man.

[Wijvenweek] Mijn wijfman. 26 maart 2008

Ooit zat ik eens aan tafel met een man die geen vriend van me was. Tussen ons in lag een Humo. Dé Humo waarin beschreven stond dat vrouwen makkelijk te verleiden zijn door één bepaald trucje en waarin beschreven stond hoe je zo snel mogelijk zoveel mogelijk aantal vrouwen in je nest kon krijgen. Dié Humo lag tussen ons. De moeite waard om er een gesprek over te hebben dus.

De man: ‘Jij zou net zo makkelijk te verleiden zijn als al die vrouwen?’

Ik AKA de vrouw: ‘Pardon?’

De man: ‘Ja, alle vrouwen vallen toch zo voor een bad boy die ze dan kunnen veranderen’
Ik: ‘Euh, ik niet, hoor.’
De man: ‘Jawel, ge beseft het gewoon nog niet. Als er zo iemand in een café op u afstapt en hij vertelt u zo’n verhaal met een hoek af… Ge zult ‘m wel willen verbeteren. En dan dat spelletje met aandacht geven en dan weer geen aandacht. Volgens mij pakt dat wel wel.’

Ik: ‘Als er een man op mij af komt in een café dan ben ik al weg.’

Maar er viel niet te discussiëren met de man, want hij had in zijn hoofd duidelijk al beelden waarin hij in een gigantisch groot bed lag, bedekt met witte lakens, rozenblaadjes en een dozijn naakte vrouwen. Ik daarentegen had nachtmerries van hoe café-types op mij af zouden komen om te beginnen met een belachelijke openingszin en om daarna hun ‘verhaal met een hoek af’ te vertellen.

Willekeurige Man: ‘Ja, en toen ben ik zo een beetje in het drugmilieu terechtgekomen. Soft-drugs eey. Maar eigenlijk heb ik er genoeg van’ [insert Bambi-blik]

Ik: ‘Ja, afkickcentra genoeg, he.’ [insert Waar-Zijn-Mijn-Vriendinnen-blik]

Nee, zo’n dingen werken bij mij niet. Helemaal niet. Bij mij werkt niets eigenlijk. Ja, niets. Ik val niet op mannen die zo mooi zijn dat ze in een boekje passen. Ik val niet op bad boys. Ik val niet op mannen waar werk aan is. Ik heb liever al direct de perfecte man. Ik val niet op mannen die – eens ze in groep zijn – schaamhaar uitwisselen of luidkeels ‘HOEREN’ roepen.

Doe mij maar een braveke.

[Wijvenweek] De eenzame shopper die weigert zichzelf gierig te noemen. 25 maart 2008

Shoppen. Ik doe het niet graag. Ik krijg zowaar nachtmerries van heelder uren door winkels lopen en snuffelen. Nog zwaardere nachtmerries krijg ik van in groep door winkels lopen en snuffelen, zoals sommige vrouwenbendes dat wel eens plachten te doen.

Nee, ik ben eerder de eenzame shopper. Ik winkel het liefst helemaal alleen. Zodat ik ook meteen de homo economicus kan uithangen en de prijzen in alle winkels te vergelijken om daarna thuis te komen met de beste aankoop prijs-kwaliteitsgewijs. Ja, geen foute aankopen in mijn kast. Bovendien kan ik op mijn eentje de winkelbediendes de schrik van hun leven aanjagen door minstens vijf keer hun winkel binnen te komen, steeds hetzelfde te passen, minutenlang de voor- en nadelen van elk kledingstuk staan af te wegen om dan daarna toch nog eens zonder aankopen naar buiten te gaan en hetzelfde ritueel af te leggen in een andere winkel.

Mijn economisch shoppen zorgt er soms inderdaad wel voor dat security-mensen mij aanzien voor een dievegge, maar mijn portemonnee is altijd heel fier op mij.

[Wijvenweek] Mijn wijflijf. 24 maart 2008

Na mijn post die volledig deed vermoeden dat ik geen greintje vrouw in mezelf heb zitten, nu een reeks posts die iedereen zullen doen vermoeden dat die post een totale leugen was. Want ja, ik doe blijkbaar mee met blograges… Of toch als ze mij een wild card geven om mijn PMS bot te vieren op mijn beperkt lezerspubliek.

Want ja, zo eentje ben ik wel. Zo eentje die je best één week per maand vermijdt. Zo eentje waar je best één week per maand naartoe gaat met een chocoladereep in je zak. Zo eentje waar je best één week per maand kan relativeren dat niet alles wat ze roept waar is. Zo eentje die één week per maand for no apparent reason in haar nest blijft steken om te jammeren dat ze te dik is en dat ze daarom chocola moet eten, want dat zal haar helpen om zich beter te voelen waarna ze chocolade eet en ze zich nog slechter voelt. Vicieuze cirkels, ze bestaan. You get the point, denk ik.

Deze maand ga ik de vicieuze cirkel breken, though. Of dat heb ik me toch voorgenomen. Het begon allemaal in een pashokje in de H&M, op een dag dat ik wat last had van pre-PMS. Dus stond ik daar in de H&M met drie kledingstuks, waarvan twee de lelijkste kledingsstuks uit mijn hele pas-carrière.

‘Maat 36… No way dat ik daar in pas’, mopperde ik. Ik keek mezelf aan in de spiegel. ‘Ik ben zo weer aan het afsteven op mijn maat 46’, verweet ik mezelf. Ik hief mijn hoofd op en weigerde mezelf nog aan te kijken. Wat wreed moeilijk is in pashokjes waar aan elke mogelijke kant een spiegel staat. Ik trok het kleedje aan en het was schreeuwlelijk. Maar het paste wel.

‘Oké… Ik ben in het bezit van een rok met maat 36 en dit kleedje past ook’, hoorde ik mezelf redeneren, ‘maar toch ben ik supermegavet! DIEET!’, ging de redenering verder. Waar die logica vandaan komt, don’t ask, ik denk dat het de schuld is van alle skinny jeans die rondloopt in de H&M.

Later bleek dat dieet te bestaan uit koeken, chocola en noten, maar eergisteren kreeg ik toch een massive schuldgevoel op mijn schouders. Ik ging écht opnieuw op mijn eten letten, want 80 kilo wou ik nooit meer wegen. En als ik dit gewicht bleef houden dan kon ik verzekerst naar een klasreünie gaan om aldaar al mijn ex-klasgenoten te vertellen dat ze allemaal in de hel zullen belanden en aldaar zullen branden. Dus meed ik alle chocola en alle andere ongezondheid tijdens het shoppen om thuis te belanden met kilo’s fruit en groenten.

Dus lig ik hier nu in mijn nest, te jammeren dat ik te dik ben. Te bedenken dat ik iets wil doen, maar dat ik ook niets wil doen en dat ik helemaal niet iets wil doen, maar ook helemaal niet niets. Met als enige vervanging ter chocolade de Spaanse aardbeien. Spaanse aardbeien die bevroren zijn, omdat de temperatuur in de ijskast te hoog stond. You get the point…

*Wacht wanhopig op wijvenprogramma’s op VijfTV en Vitaya*