“Zou een huis naast een hoerenkot minder kosten dan een ander huis in dezelfde straat?”, vroeg ik.

“Goh, ik denk het niet.”

Ik dacht anders wel dat het minder zou kosten. “Maar allez, dat hoort toch minder te kosten. Hoeveel mensen zijn er die ernaast zouden willen wonen? Weinig toch…”

Vraag en aanbod, enzoot.

Mijn monoloog ging verder: “Ik zou er in ieder geval niet naast willen wonen.” Ik bazelde dingen over kinderen, verkrachters, rare mannen die aanbellen aan het verkeerde huis. Over dat ik niet een geschikte persoon ben om raad te geven aan wenende prostituees als ze op een blauwe maandag naar mij zouden komen. Niet omwille van hun beroep, maar omdat ik nóóit de geschikte persoon ben om raad te geven.

Plots begon ik mezelf wel heel errug conservatief te vinden. Waarop ik me dan toch inbeeldde hoe het zou zijn om naast een huis van vertier te wonen waar praktijken à la Matroesjka’s geen schering en inslag zouden zijn. Nee, zelfs dan kon ik het nog niet aan.

“Ik zou me zo ergeren. Je zit rustig televisie te kijken en in je ooghoek zie je heel de tijd dat vervloekte neonlicht. Blauw. Rood. Blauw. Rood. It would drive me crazy.’ Zo crazy dat ik het er op een nacht verzekerst zou afhalen. Ik zou me zelfs ergeren moest ik naast een Chinees restaurant wonen, peins ik.

“En”, begon ik mijn afsluitend argument, “als je dan ruzie hebt met uw vent en hij dreigt ermee naar de hoeren te gaan dan kan je niet eens zijn banden platsteken. Want hij kan te voet!”

“Je kunt altijd zijn knieschijven kapotslaan.”