Gisteren deed ik iets vrouwelijks. Iets heel erg vrouwelijks. Niets speciaal aan het handje, denkt u, maar ik ben eeuwen een onvrouwelijke vrouw geweest dus iets vrouwelijks doen voelt soms nog een beetje vreemd aan. De 14-jarige in mezelf loopt nog steeds puberaal kwaad te wezen en schopt nog geregeld tegen mijn hedendaagse versie. Mijn ‘Punk’s not dead’ T-shirts zijn weg, mijn wijde broeken ook. Mijn angst om een rok te dragen is veranderd in een voorliefde voor de pijploze kledingstukken. Vandaag ben ik op en top vrouw, inclusief curves en bootiliciousness.

Dus besloot ik om mijn vrouwelijkheid te vieren door het kopen van twee paar oorbellen. Twee paar, want twee is meer dan één. Zoveel wijsheden die ik neerpen, het is onschatbaar. Bon, met twee paar oorbellen in mijn zak liep ik dus naar mijn kot. Op mijn kot besloot ik dan weer dat oorbellen maar een waste of money zijn als je er niet altijd naar kan kijken. Dus hing ik ze op. Allemaal. Alle tien paar. Zo vrouwelijk dat ik mezelf vond, dat mijn eierstokken begonnen te trillen. Als dat mogelijk is, toch.

100% vrouw ging ik naar het kot van een vriendin alwaar het samenkomst was. Twee meisjes en een, nuja, minder mannelijke man. En ik.

‘Hebt gij liquid foundation?’, vroeg een vriendin aan de jongen.

Wàt? Seriously, wàt? Ik probeerde te overlopen waarover ze het kon hebben, zodat ik makkelijk op het gesprek zou kunnen inpikken. Het klinkt een beetje als… als… een drum and bass band! Ja, dat moet het zijn.

‘Gij zijt nu zo ‘WAT’ aan het denken he, Anneke?’, richtte de vriendin zich tot mij.

Zo verdween mijn vrouwelijkheid als sneeuw voor de zon. Terwijl zij zich schminkten en ik mezelf bedacht dat ik niet eens het verschil zag tussen de voor en na. Of misschien was het toch eerder nadat de vriendin zei dat ik de meest mannelijke van het gezelschap was.