Anderhalf jaar geleden moest ik een zware keuze maken. Of zo stelde ik het me toch voor in mijn hoofd. Voor mij is elke keuze moeilijk, wat ook verklaart waarom ik tijdens het kiezen van een broodje zowat 17 keer van idee verander. Wat dan ook verklaart waarom ik anderhalf jaar zoveel moeite had met volgende keuze:

‘Alleen gaan en vermoedelijk vertrappeld worden door honderden mensen of verdwalen in een steegje en daar verkracht worden door een dronkenlap’

OF

‘Met een blogger afspreken en vermoedelijk urenlang van die vervelende gesprekken hebben met om de vijf minuten een awkward silence of verkracht worden door die blogger.’

Dat laatste alsook in een steegje, natuurlijk.

Na wekenlang ontwijken en nadenken koos ik dan toch maar voor het tweede. Zo belandde ik dus in Antwerpen Centraal met op mijn schoot een boek en in mijn ooghoek een afgesloten uitgang. Zo kwam het dus dat ik in paniek dezelfde blogger aansprak met ‘OMG, we gaan hier nooit weg geraken!’ en helemaal in paniek deed van ‘uitgang is gesloten’. Zo kwam het dus dat hij me erop wees dat een gebouw wel degelijk meerdere uitgangen heeft en dat mijn neurotische kant misschien toch eens twee seconden moest zwijgen. Zo kwam het dat hij voor mij stond op de roltrap en ik hem de hele tijd aan het beruiken was.

Zo kwam het ook dat ik verliefd werd tijdens één of andere melige hit van Clouseau terwijl ik eigenlijk voor dEUS kwam. Zo kwam het ook dat ik lichtjes tegen hem hing tijdens een helse regenbui. En zo kwam ook het besef dat treinen op een bepaald moment niet meer rijden. Gepaard daarmee kwam dan weer het besef dat ik helemaal niet gecheckt had wanneer mijn laatste trein was.

Waarna ik enkele minuten later met hem op een overbevolkte trein richting Mechelen zat om daarna een overstap te maken naar zijn wagen. De wagen waarmee hij me na anderhalf jaar nog altijd mee naar huis brengt.