Na mijn post die volledig deed vermoeden dat ik geen greintje vrouw in mezelf heb zitten, nu een reeks posts die iedereen zullen doen vermoeden dat die post een totale leugen was. Want ja, ik doe blijkbaar mee met blograges… Of toch als ze mij een wild card geven om mijn PMS bot te vieren op mijn beperkt lezerspubliek.

Want ja, zo eentje ben ik wel. Zo eentje die je best één week per maand vermijdt. Zo eentje waar je best één week per maand naartoe gaat met een chocoladereep in je zak. Zo eentje waar je best één week per maand kan relativeren dat niet alles wat ze roept waar is. Zo eentje die één week per maand for no apparent reason in haar nest blijft steken om te jammeren dat ze te dik is en dat ze daarom chocola moet eten, want dat zal haar helpen om zich beter te voelen waarna ze chocolade eet en ze zich nog slechter voelt. Vicieuze cirkels, ze bestaan. You get the point, denk ik.

Deze maand ga ik de vicieuze cirkel breken, though. Of dat heb ik me toch voorgenomen. Het begon allemaal in een pashokje in de H&M, op een dag dat ik wat last had van pre-PMS. Dus stond ik daar in de H&M met drie kledingstuks, waarvan twee de lelijkste kledingsstuks uit mijn hele pas-carrière.

‘Maat 36… No way dat ik daar in pas’, mopperde ik. Ik keek mezelf aan in de spiegel. ‘Ik ben zo weer aan het afsteven op mijn maat 46’, verweet ik mezelf. Ik hief mijn hoofd op en weigerde mezelf nog aan te kijken. Wat wreed moeilijk is in pashokjes waar aan elke mogelijke kant een spiegel staat. Ik trok het kleedje aan en het was schreeuwlelijk. Maar het paste wel.

‘Oké… Ik ben in het bezit van een rok met maat 36 en dit kleedje past ook’, hoorde ik mezelf redeneren, ‘maar toch ben ik supermegavet! DIEET!’, ging de redenering verder. Waar die logica vandaan komt, don’t ask, ik denk dat het de schuld is van alle skinny jeans die rondloopt in de H&M.

Later bleek dat dieet te bestaan uit koeken, chocola en noten, maar eergisteren kreeg ik toch een massive schuldgevoel op mijn schouders. Ik ging écht opnieuw op mijn eten letten, want 80 kilo wou ik nooit meer wegen. En als ik dit gewicht bleef houden dan kon ik verzekerst naar een klasreünie gaan om aldaar al mijn ex-klasgenoten te vertellen dat ze allemaal in de hel zullen belanden en aldaar zullen branden. Dus meed ik alle chocola en alle andere ongezondheid tijdens het shoppen om thuis te belanden met kilo’s fruit en groenten.

Dus lig ik hier nu in mijn nest, te jammeren dat ik te dik ben. Te bedenken dat ik iets wil doen, maar dat ik ook niets wil doen en dat ik helemaal niet iets wil doen, maar ook helemaal niet niets. Met als enige vervanging ter chocolade de Spaanse aardbeien. Spaanse aardbeien die bevroren zijn, omdat de temperatuur in de ijskast te hoog stond. You get the point…

*Wacht wanhopig op wijvenprogramma’s op VijfTV en Vitaya*