Ooit zat ik eens aan tafel met een man die geen vriend van me was. Tussen ons in lag een Humo. Dé Humo waarin beschreven stond dat vrouwen makkelijk te verleiden zijn door één bepaald trucje en waarin beschreven stond hoe je zo snel mogelijk zoveel mogelijk aantal vrouwen in je nest kon krijgen. Dié Humo lag tussen ons. De moeite waard om er een gesprek over te hebben dus.

De man: ‘Jij zou net zo makkelijk te verleiden zijn als al die vrouwen?’

Ik AKA de vrouw: ‘Pardon?’

De man: ‘Ja, alle vrouwen vallen toch zo voor een bad boy die ze dan kunnen veranderen’
Ik: ‘Euh, ik niet, hoor.’
De man: ‘Jawel, ge beseft het gewoon nog niet. Als er zo iemand in een café op u afstapt en hij vertelt u zo’n verhaal met een hoek af… Ge zult ‘m wel willen verbeteren. En dan dat spelletje met aandacht geven en dan weer geen aandacht. Volgens mij pakt dat wel wel.’

Ik: ‘Als er een man op mij af komt in een café dan ben ik al weg.’

Maar er viel niet te discussiëren met de man, want hij had in zijn hoofd duidelijk al beelden waarin hij in een gigantisch groot bed lag, bedekt met witte lakens, rozenblaadjes en een dozijn naakte vrouwen. Ik daarentegen had nachtmerries van hoe café-types op mij af zouden komen om te beginnen met een belachelijke openingszin en om daarna hun ‘verhaal met een hoek af’ te vertellen.

Willekeurige Man: ‘Ja, en toen ben ik zo een beetje in het drugmilieu terechtgekomen. Soft-drugs eey. Maar eigenlijk heb ik er genoeg van’ [insert Bambi-blik]

Ik: ‘Ja, afkickcentra genoeg, he.’ [insert Waar-Zijn-Mijn-Vriendinnen-blik]

Nee, zo’n dingen werken bij mij niet. Helemaal niet. Bij mij werkt niets eigenlijk. Ja, niets. Ik val niet op mannen die zo mooi zijn dat ze in een boekje passen. Ik val niet op bad boys. Ik val niet op mannen waar werk aan is. Ik heb liever al direct de perfecte man. Ik val niet op mannen die – eens ze in groep zijn – schaamhaar uitwisselen of luidkeels ‘HOEREN’ roepen.

Doe mij maar een braveke.