Wat mannen niet begrijpen… Ik zou erover moeten schrijven. Over dat ze de kleine hints en intonatiewisselingen niet begrijpen. Over dat ze niet begrijpen dat een ‘ja’ wel degelijk een ‘nee’ kan zijn en omgekeerd. Maar ze weten het zelf wel, die mannen, dat ze ons vaak niet begrijpen. Dus hoeft er niet over geschreven te worden.

Want ik begrijp ‘mijn man’ evenmin. Ik begrijp niet waarom hij – in plaats van me te troosten – plots met wel 25 plannen op de proppen komt om “het probleem op te lossen”. Dat zijn “ik zie haar niet meer graag, omdat ze rookt” het equivalent is van een “ik zie alleen u graag”. Ik begrijp niet waarom hij me nuttige cadeaus wil geven, terwijl ik dat ene onnuttige cadeau zoveel meer zou appreciëren. Ik begrijp niet waarom hij alles zo letterlijk interpreteert terwijl mijn gezicht duidelijk de omgekeerde boodschap uitzendt dan mijn eerder gesproken woorden.

Maar hij begrijpt wel dat mijn “het is niets” het equivalent is van “blijven proberen en na een half uur zal ik wel toegeven dat er wél iets is”. Hij begrijpt dat het ‘niet okee’ is als ik plots stil ben en stil blijf. Hij begrijpt dat mijn koppigheid bestaat en wat hij moet doen om ze te doorbreken.

Hij begrijpt dat ik anders ben en ik begrijp dat hij anders is. En meer moet dat niet zijn, toch?