Waarom ik er niet gerust in ben. 2 april 2008

Ik heb er de laatste tijd een sport van gemaakt om naar National Geographic te kijken. Fantastisch vind ik dat. Ik voel mezelf ganz pseudo-intellectueel als ik ernaar kijk en daarna kan ik de opgedane kennis integreren in pseudo-intellectuele gesprekken. Met mezelf. Of de kennis forceren in alledaagse gesprekken met willekeurige slachtoffers. Zo stak ik gisteren aan de telefoon nog van wal met een uitleg over de verschillende manieren waarop terreur bestreden kan worden op vliegtuigen. Ja, ik heb pseudo-intellectuele telefoongesprekken met mijn Lief.

Maar ondertussen kom ik tot de conclusie dat ik misschien net iets té veel naar NG heb gekeken. Of om het anders te zeggen: Ik heb net dat beetje teveel vliegtuigen zien neerstorten. Ik analyseer wat allemaal kan gebeuren: fout van de piloot, terreur, foute reparatie, fout in de fabriek, kind in de cockpit,… Ik analyseer de verschillende plaatsen waarop het vliegtuig kan neerstorten: In een drukke levenswijk, in de bergen, op het platteland, naast de landingsbaan,… Ik analyseer de overlevingskansen van een crash: klein, miniem, onbestaand,… Ik analyseer te veel.

Zo komt het dus dat ik overmorgen met knikkende knieën het vliegtuig zal instappen. Zo komt het dus dat mijn rationele ‘vliegtuigen behoren tot de veiligste voertuigen ter wereld’ is omgeslagen in een slecht voorgevoel. Zo komt het dus dat ik enkele van mijn beste vrienden al op de hoogte heb gebracht van mijn toekomstig overlijden. Zo komt het dus dat ik elke avond tegen mezelf zeg dat het nu echt genoeg is geweest met die neerstortende voorwerpen, maar dat ik er enkele uren later toch naar zit te staren. En te analyseren.