Eénoog gaat naar Berlijn 7 april 2008

Donderdag 3 april. Ik bereid mezelf mentaal voor op een gesprek, een filmreview en een reis richting Berlijn. Ik vind er niets beter op dan mezelf voor te bereiden door kleedjes te passen. Niet beseffende dat ik afsteven op een ware ramp.

TUMDUMDUM!

[10 minutes from disaster] Ik heb zowat 7 kleedjes over mijn arm gedrapeerd. Ik wandel richting pashokje. Ik hang de kleren mooi aan de kapstokjes en ben ga hopeloos op zoek naar iets om mijn eigen kleding op te leggen. Ik leg deze uiteindelijk op de grond, wegens gebrek aan plaats. Ik haal het eerste kleedje van zijn hanger en de pas-rally kan beginnen.

[1 minute from disaster] Ik neem mijn favoriete kleedje. Dit zal mijn volgende aankoop worden, ik voel het al nog voor het ding rond mijn lijf heb gewikkeld. Ik steek mijn armen door de armopeningen en wil het kleedje over mijn hoofd trekken. Mijn oog merkt iets op. Het prijskaartje hangt verkeerd. Ik begin een beetje met het kleed te schudden met mijn armen nog steeds in de daarvoor bedoelde gaten.

[10 seconds from disaster] Ik begin heviger te schudden, want het prijskaartje wil maar niet in het kleed verdwijnen. Ik besluit dat ik misschien naar de andere kant moet zwieren.

[1 second from disaster] Ik zie het prijskaartje op me afkomen. Het bestaat uit zeer hard karton en heeft 4 scherpe hoeken. Ik zie één van die vier hoeken recht op mijn linkeroog afkomen. Mijn hersenen geven het signaal om het oog te sluiten ter bescherming.

[DISASTER] Het hersensignaal bereikt niet tijdig mijn oog. De scherpe hoek zit in mijn oog. PIJN. Véél pijn. Ik begin onmiddellijk te flippen en als een gekkin door mijn oog te wrijven. En te wrijven. En nog wat meer te wrijven. Mijn oog wordt een heuse waterval en mijn lichaam heeft duidelijk niet door wat er aan de hand is. Mijn neus begint de lopen en mijn hele gezicht loopt rood aan, zoals bij een hysterische huilbui. Mijn rechteroog kijkt verdwaasd in de spiegel naar hoe ik mijn linkeroog amper open kan houden en hoe de tranen eruit blijven lopen.

[10 minutes after disaster] De winkeldame klopt aan bij mijn pashokje. Of alles goed gaat. Ik denk dat zij denkt dat ik steel. Ik laat mijn kop zien, kwestie van vertrouwen te schenken. Ze kijkt me raar aan. Ik steek mijn hoofd terug in het hokje en zie dat ik er een beetje uitzie als een vrouw die net een nervous breakdown heeft gehad in het pashokje. Alles ging nochtans met de maatjes, hoor, mevrouw.

[20 minutes after disaster] Ik biecht de vrouw op dat ik het prijskaartje in mijn oog heb gehad. Pijn dat dat doet, ja, mevrouw. Maar het gaat wel. Het kleedje in kwestie moet ik niet hebben, want het was spuuglelijk. Ik koop uit dikke miserie een ander kleedje, want ik wil mijn oog niet voor niets verwond hebben. Mijn ogen zijn heilig, weet ik. Ik hou alles zo ver mogelijk uit de buurt van mijn ogen en zij zijn de main reason waarom ik geen make-up draag. Dingen moeten ver weg van mijn ogen blijven. VER WEG.

Of alles gaat? Ja, hoor. Alles gaat, zeg ik. Ik verga van de pijn. Ik zie niet meer scherp. Ik zet me op de trein richting gesprek bij F. Tijdens het gesprek kan ik me niet concentreren op de vragen van de twee vrouwen voor mij. Nee, mijn oog doet te veel pijn en de mevrouw die schuin tegenover me zit, zie ik amper. Alles is goed, overtuig ik mezelf. Het was een stom prijskaartje en mijn oog overleeft het wel.

[8 hours after disaster] “Het is te laat”, zegt de dokter. Dat mijn oog beschadigd is. Dat het pijn doet en dat hij het weet. Zalf, pijnstillers/ontstekingsremmers en oogcompressen. De vliegtuigramp liet op zich wachten.