Ik, ik slaap niet. ’s Nachts begeef ik me naar mijn bed, leg ik me neer en daar blijft het bij. Ik lig daar te liggen. Mijn hoofd zit vol, ik moet àlles nog verwerken. Elke nacht. Ik leg me neer en lig. En dat voor minstens een half uur (op een goede dag) tot maximaal héél de nacht door (op een slechte dag).

Duizenden adviezen heb ik al opgezocht. Ik draag oordopjes. Ik heb weet van ramen die opengezet moeten worden. Ik heb al gelezen dat je je computer gerust moet laten, geen televisie mag kijken en dat je ook best niet meer leest. “Je moet een bepaald moment op je dag vrijmaken waarop je je gedachten de vrije loop kan laten, dan moet je er ’s nachts niet meer een denken” is ook een vaak voorkomende raad. En tellen. Als je niet kan slapen moet je oldskool wise schaapjes tellen. Maar dan zonder de schaapjes, wat het een pak volwassener én saaier maakt.

Ik, ik kan dat allemaal niet. Na zestig schaapjes heb ik het wel gehad en vraag ik me af waar de boze wolf vertoeft. Ik heb dàgelijks meerdere momenten waarop ik stevig kan nadenken, ik heb oordopjes, ik heb weet van 38292 adviezen. Het enige wat ik niet heb is de mogelijkheid om als een blok in slaap te vallen. Bed. Blok. Slaap. Dàt zou ik graag hebben. Nu is het eerder: bed, twijg, overvloed aan existentiële vragen. Peace of mind kan je niet kopen. En hoe vaak ik ook naar Ingeborg kijk, mijn innerlijke rust lijkt onvindbaar.

Maar als ik vrijdagavond mijn televisie afstem op National Geographic, leg ik mijn hoofd op zijn borstkas. Dan voel ik dat mijn oogleden na enkele uren de strijd opgeven. Ik voel ze dichtglijden. Zijn warmte schommelt me in slaap. Ik wéét wat er gaat gebeuren en ik geef toe. Ik geef toe aan de herwonnen kalmte in mijn hoofd. In zijn armen, dicht bij Hem.

En dan, dan slààp ik.