Soms wou ik toch dat ik vroeger meer moeite gedaan had om bevriend te geraken met mensen uit mijn eigen boerengehucht.
Dan kon ik nu zo door de weiden trekken, richting soulmate. Kon ik onderweg een boeket boterbloemen plukken en al huppelend door steegjes springen. Kon ik eens daar aangekomen door een raam klimmen, want zo atletisch ben ik natuurlijk wel. Bovendien zou de soulmate mijn onderbroek als kind toch al 7293 keer gezien hebben en zou ik dus gerust mét één van mijn honderdvierentwintig rokken naar boven kunnen klauteren. Of om het mezelf makkelijker te maken: Door het raam op het gelijkvloers.
Had ik vroeger maar meer moeite gedaan. Had ik vroeger maar meer flippo’s uitgedeeld in plaats van ze allemaal zelf te willen. Had ik vroeger maar geen dramarama gemaakt over die ene flippo die mij ontvreemd werd. Had ik maar met Pokémonkaarten gesmeten. Had ik maar een hobby gehad die ik langer dan een week uitoefende.
En woonden er hier maar niet oneindig veel schralerds, dat ook.
10 Reacties
28 mei 2008 at 8:52 pm
Dawson’s creek…ik zeg het, dat is het grootste complot ooit! Al die dingen die daarin zo vanzelfsprekend leken te zijn, die komt geen enkel normaal mens ooit tegen.
28 mei 2008 at 9:05 pm
Bwa, ik heb ook geen vrienden in mijn woonplaats. Mijn middelbare school lag 15 kilometer van hier en Gent is nu ook niet bepaald dichtbij.
Maar eigenlijk vind ik dat niet erg, als je ziet wat voor marginale mensen van mijn leeftijd hier tegenwoordig rondlopen in dit boerengat. Ik kan het idnerdaad jammer vinden dat ik die paar tofferds hier nog niet ben tegengekomen, maar als je rekent dat ik mij gemiddeld 1 dag per week slechts hier bevind… ‘t Is de moeite niet :p
29 mei 2008 at 2:50 pm
Dawson’s creek herken ik er ook sterk in :) enja, dat beeld dat ze daar ophingen van “soulmates” die elkaars raam binnenkruipen via een ladder… ik ken toch ook niemand die dat hier in België meegemaakt heeft.
29 mei 2008 at 8:00 pm
Mijn beste vriendinnen wonen allemaal in mijn straat, & we kennen elkaar sinds we 2 zijn… Altijd samen gespeeld, samen uit bomen gevallen, samen flippo’s gestolen, naar het eerste middelbaar gegaan, borsten gekregen, gedumpt geweest,… heel fijn allemaal. tzijn eigenlijk mijn zusjes… Dus het komt wel voor in België hoor! je moet het gwn gewild hebben denk ik… Tkost wel moeite om die vriendschappen vol te houden. Maar na 17 jaar is het gewoon ook van zelfsprekend geworden
29 mei 2008 at 8:01 pm
trouwens sorry als ik veel schrijffouten schrijf, ik ben niet nederlandstalig!
30 mei 2008 at 12:10 am
Had ge maar…
dan zou ge nu wel ni Anneke zijn zoals we ze kennen. Aha!
Dat beeld van u door een raam te zien klauteren gaat toch nog effe door mijn gedachten spelen ze :)
30 mei 2008 at 12:49 am
Goeie vrienden die dicht bij huis wonen, worden ook groot. Je groeit uit elkaar of je verhuist en dan ben je ook weer bij af.
30 mei 2008 at 10:30 am
Maar dan zijn er dingen op 4 wielen met een motor die je terug bij elkaar kunnen brengen :-)
30 mei 2008 at 3:49 pm
Als je een rijbewijs en een wagen hebt wel, ja. Indien niet, dan ben je op het openbaar vervoer aangewezen en dat is in een boerengehucht vaak suboptimaal.
Ik kan enkel uit eigen ervaring spreken, maar, tenzij je een hobby deelt komt dat ook neer op ongeveer 2 tot 4 keer per jaar…en dan moet je nog geluk hebben dat geen van beiden het druk heeft met werk/huizenjacht/partner&kinderen/overvloed aan hobby’s/… .
Natuurlijk, tijd kan je maken en vriendschap is geven en nemen en dat soort dingen. :-)
31 mei 2008 at 11:34 pm
Deze is echt heerlijk spontaan :D
Ik voetbalde vroeger met de buurjongens, maakte kampen met de buurmeisjes, en wisselde constant flippo’s uit…tot iedereen opeens verhuisde toen ik 12 was, het heeft dus ook z’n nadelen .. Groets