Neuroten unite.

Aan stokjes doe ik niet mee en zeker niet als het populariteitsstokjes zijn, maar bij deze wil ik toch een staartje breien aan een stokje dat ik van Coudie heb gekregen. De man… Lees Meer →

Eikebah braakt een wijze one-liner.

Het is in het leven beter iemand te zijn van weinig woorden, aangezien er al genoeg mensen rondlopen met een te groot bakkes.

Begrijpt u?

Ik mis eigenlijk een beetje de tijd waarin mijn blog nog tot dingen leidde. Weetuwel, dat verre verleden op Skynetblogs toen ik nog some crazy shit deed zoals mensen naar mij laten sms’en… Lees Meer →

Het mysterie in mijn fietsende medemens.

Omdat ik zelf een hartsgrondige hekel heb aan fietsen, zoals eerder vermeld, vind ik fietsers een angstaanjagend en onheilspellend fenomeen. Dat geeft me voldoende reden om hen te begluren en hun every single… Lees Meer →

Het mysterie in mezelf.

Puffend op mijn fiets vraag ik me af hoeveel geld ik zou bieden voor auto’s die langs de kant geparkeerd staan. Niet veel, aangezien ik nog nooit achter een stuur gezeten heb en… Lees Meer →

I can’t help but think too much.

Ik ben al heel mijn leven een vrouw. Zelfs toen ik nog maar een klein meisje was, was ik diep vanbinnen al een vrouw. En niet zomaar een vrouw, neen. Een vrouw die… Lees Meer →

De Werchter Die Ik (niet) Wou.

Festivals… Wanneer een 8463e dronken, oude en allerminst knappe man met een wel zeer vreemde blik naar mij kijkt, vraag ik me af of ze wel aan mij besteed zijn. Ondertussen betast ik… Lees Meer →