Festivals… Wanneer een 8463^e dronken, oude en allerminst knappe man met een wel zeer vreemde blik naar mij kijkt, vraag ik me af of ze wel aan mij besteed zijn. Ondertussen betast ik mijn haar om te checken of ik het nog heb, voel ik aan mijn verbrandde neus om na te gaan of er geen blaasjes zijn opgekomen en als allerlaatste kijk ik na of er nergens een Dixi op mij ontploft is. Je kan immers nooit zeker weten waarom mensen je raar aanstaren, het kàn een andere reden zijn dan pure dronkenschap. Tenzij die mensen langs de kant van de weg naar huis kruipen aan het tempo dat zelfs een slak beschamend zou vinden. Dàn kan je vrij zeker zijn dat het wél pure dronkenschap is.

Maar bon, festivals dus. De voorbije vier dagen vertoefde ik weer eens op Werchter. Niet zozeer het beste festival ter wereld, maar wel het schraalste. Om drie uur ’s middags kom je al zatte mensen tegen die op z’n minst een 70-tal euro betaald hebben om groepen te zien waarvan ze wellicht niets zullen onthouden. Op elk uur van dag kom je mensen tegen die niet wéten wie Neil Young is en al helemààl niet weten waarom ze naar een oude vent staan te staren. Je komt mensen tegen die zich geneigd voelen voorspellingen te doen over uw liefdes- én seksleven. Die mensen zijn dan niet toevallig vrienden van uw Lief die je daarna wel eens een goeie rechtse wilt geven, maar het niet doet, omdat je toch ergens nog de vrede wilt behouden. Voor de laatste keer, that is, want een mens heeft maar een beperkte dosis geduld meegekregen en die van mij is zo klein dat het drama de overhand zal halen the next time. Yesh, ik bén de reïncarnatie van de verzuurde festivalganger en ik ben er niet beschaamd over.

Na 4 dagen komt dan het moment waarop je al – je raadt het nooit – 4 dagen wacht. Het moment waarop dEUS het festival zal afsluiten, zonder ook maar 1 noot van Magdalena te spelen. Dus zing je het maar in je hoofd, want iets is beter dan niets. En je bent al blij dat je dit jaar niet opnieuw van je sus gegaan bent en dat je dit jaar wél in het publiek kan staan tijdens het optreden. Eventjes komt er een grijns-achtige glimlach op mijn gezicht. Dit is de Werchter die ik twee jaar geleden niet heb gekregen. Na een hele dag kamperen voor het hoofdpodium was ik eventjes weg van de wereld, om mezelf daarna terug te vinden bij de EHBO. Om daarna achtergelaten te worden door vrienden en helemaal alleen van massa’s ver mijn favoriete groep te zien spelen. Dit jaar stond ik er. En ik zong. Ik zong liedjes die ze niet speelden, maar niemand die het hoorde.

‘You drive too fast, but I don’t care. Wherever’s fine, just take me there.’