Ik ben al heel mijn leven een vrouw. Zelfs toen ik nog maar een klein meisje was, was ik diep vanbinnen al een vrouw. En niet zomaar een vrouw, neen. Een vrouw die wist wat ze wou. Tot in de puntjes had ik mijn hele leven al gepland, inclusief de down falls. Dat ik op mijn zestiende diep ongelukkig zou zijn, voorspelde ik toen ik amper tien was. Dat aan de unief alles beter zou gaan dan ooit tevoren, voorspelde ik op mijn zestiende om toch een lichtpuntje te hebben. En dat ik alles wist wat ik wou, voorspelde ik toen ik begon aan mijn zeventiende levensjaar.

Little did I know dat ik in dat zeventiende levensjaar een identiteitswijziging zou meemaken waar menig transseksueel “U” tegen zou zeggen. Plots had ik genoeg van al die zekerheden die ik voor mezelf had geschapen. Ik moest de dag maar eens plukken, carpe diem, go with the flow of in het Genks ook wel “chillen” genoemd. Die onzekerheid beviel me wel. Elke dag een nieuw leven.

Nu komt het moment dat ik weldra twintig zal zijn. De leeftijd waar ik als klein meisje, doch al vrouw, naar uitkeek. Want twintigers, die hadden het voor elkaar. Diploma’s, jobs, huizen, auto’s, geld, wilde doch concrete plannen. Toekomstvisie. Hetgeen ik als klein meisje al had, hadden die twintigers ook… Alleen werden zij betaald om wijsheden uit te kramen. Mensen kijken me nu aan, de vrouw die altijd weet wat ze wil, en ze stellen mij vragen. Over mijn toekomst. Over wat ik ga doen, als twintiger. Ze kijken me aan en ik staar terug naar de leegte in de verte. Ik weet het niet, ik ben mijn dromen kwijt. Ze willen me helpen met clichés die ik steeds zelf in de mond nam. Clichés die nooit naar waarde geschat worden, maar zoveel wijsheid bevatten dat ze moeilijk na te leven worden. De toekomst staat aan mijn deur zeggen ze, ik moet ze alleen maar invullen.

Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Kiezen wordt een synoniem voor verliezen en ik ben een geboren winnaar… Ja, de toekomst staat aan mijn deur, maar ik ben angstig, trek de gordijnen dicht en doe alsof ik niet thuis ben.