Puffend op mijn fiets vraag ik me af hoeveel geld ik zou bieden voor auto’s die langs de kant geparkeerd staan. Niet veel, aangezien ik nog nooit achter een stuur gezeten heb en het dus een geweldige miskoop zou zijn. Of toch op het moment zelf.

Ik begeef mezelf van mijn thuis naar de apotheek in mijn dorp. Een fietstocht die vijf minuten hoort te duren, maar voor mij toch zeker tien minuten duurt. Ik kan niet fietsen. Fysiek kan ik het natuurlijk wel, want ik ben gezond en beschik over twee benen waarmee ik mezelf vooruit kan trappen. Maar toch kan ik niet fietsen. Ik bedenk mezelf dat een snelloper, of een middelmaatloper, me wellicht zou kunnen inhalen. Ik duw mezelf vooruit en voel hoe ik plots een zeer scherpe hoofdpijn krijg. Te veel wind in mijn rechteroor, godverdomme toch.

Al hijgend ga ik de apotheek binnen. Ik hoop dat ik niets moet zeggen, kwestie van niet over te komen als één of andere zenuwzieke stalker die elk moment uit elkaar dreigt te vallen in kleine stukjes mens. Want zo komen hijgers wel eens over, vind ik, zeker als ze oog in oog staan met de lokale apotheker. Ik doe er zowat twintig seconden over om mijn voorschrift open te plooien, wat eigenlijk wel verdacht lang is. Ik tril een beetje en ben me té bewust van het zweet dat uit mijn poriën komt waardoor ik me inbeeld dat ik liters water verlies. De vrouw haalt me het product, want medicijnen zijn ook producten, en vraagt me of het zo zal gaan. Daarmee bedoelt ze of ik een zakje moet hebben. Ik denk aan mijn onbestaande aerodynamica en hoe die wel enorm verkloot zou worden door zo’n zwepend en zwierend plastic zakje aan mijn stuur en zeg dat het niet hoeft.

Ik wandel naar buiten en zie daar mijn fiets opnieuw staan. Soms denk ik dat hij naar mij grijnst en mij stiekem uitlacht als hij andere fietsen tegenkomt. Zo van “Mijn baasje gaat liever een half uur te voet dan vijf minuten op mijn onbeschrijfbaar pijnlijk zadel te gaan zitten”. Want zo is dat. Ik zet me op de fiets, probeer ervoor te zorgen dat mijn rok op z’n minst een beetje blijft zitten waar hij hoort en dat oude mannen tevergeefs naar mijn onderbroek proberen te staren. Of ik daarin slaag, weet ik niet, want ik kan mezelf natuurlijk niet frontaal bekijken als ik fiets. Ik vraag mezelf tevens af hoe iemand er ooit op komt om wielrenner te worden. Of ooit denkt ‘ik ga voor de leute de Ronde van Frankrijk rijden… Als hobby. Zonder ervoor betaald te worden.’.

I truly wonder, hoor. En ik vraag me ook af waarom ik niet te voet gegaan ben, in the first place, als ik toch liever een half uur te voet ga dan vijf minuten te fietsen. Ik ben nog steeds een mysterie voor mezelf, zoveel is duidelijk.