Eikebah en de stagnatie.

Spring naar reacties

De die-hards onder jullie weten wellicht nog wel dat er een tijd was waarin ik 80 kilogram woog. 80 kg voor een iemand van 1m64. Dat is niet eens een categorie op de Olympische Spelen bij de vrouwen, hoor, I have noticed. Voor de mensen die niet thuis zijn in gewichten en lengten: dat is een BMI van 29.7 en vanaf 30 heeft een mens officieel obesitas. Dat gewicht kan een logische oorzaak geweest zijn voor mijn gebrek aan kunde tijdens de lessen L.O. in mijn jongere jaren en was tevens een logische oorzaak van mijn hele ‘ik heb zoveel reality shows gezien waarin mensen kweeniehoeveel afvallen dat ik dat ook ga doen en veel beter ga doen, want ik moet overal de beste in zijn om gelukkig te zijn’-missie. Want ja, als 17-jarige had ik een missie, hoor.

Dus, hop, ik naar de fitness, want dat was hip. En het werkte. Ik zag de kilo’s verdwijnen en voelde me enorm goed, want ik deed aan sport. Ik deed aan sport. U kan zich voorstellen dat mijn leerkracht L.O. toen wel degelijk steil achteroverviel en ergens een herwonnen respect voor mij begon te krijgen. Ik dàcht dat ik eveneens over een herwonnen respect voor mezelf begon te beschikken, but little did I know dat ik een beetje té geobsedeerd begon te worden. Want zoiets tonen ze niet op televisie, hoor. Elke week op die weegschaal gaan staan. De eerste weken zoveel gewicht verliezen dat je denkt dat je some sort of Zeus bent, om vervolgens uw gewicht te zien stagneren. En stagneren. En stijgen. En stagneren. U kent het wel.

Ik ben een geboren winnaar en stagnatie staat niet in mijn woordenboek, moet u weten. Dus ging ik harder trainen. Ik ging minder eten. Ik kreeg elke keer zwarte vlekken voor mijn ogen, maar hield dat compleet voor mezelf en zette mijn dieet van tomatensoep, vijf beschuiten, drie cracotten en fruit verder. Maar het bleef stagneren en ik werd het beu. Want zelfs de beste geboren winnaar kan niet op tegen de wetten van de natuur die ze op dat moment aan haar lichaam toeschreef. Ik besloot dat 65 kg het minste was wat ik kon wegen of anders zou ik wellicht imploderen. Een mens moet zich met sommige gedachten kunnen troosten, I guess, en ik dichtte mezelf maar graag de eigenschappen van een supernova toe.

En toen gaf ik mijn absoluut rigide en streng dieet de brui. Ik had er meer dan genoeg van. Ik wou voor het eerst in een jaar ook wel eens weten hoe chocolade alweer smaakte. Weg gingen mijn principes. En samen met mijn principes gingen ook mijn kilo’s weg. Ja, u leest het goed. En zo komt het dat ik al ongeveer een jaar 59 kg weeg. Er staat een vijf voor mijn gewicht en ik ben er zo fier op dat ik mezelf as we speak zou kunnen volproppen met chocolade, ware het niet dat er geen in huis is. Al een jaar, beste mensen, ben ik op gewicht. I guess dat ’stagnatie’ ondertussen alsnog toegevoegd is aan dat woordenboek van mij. Dit is werkelijk beter dan ik in mijn hele leven gepresteerd heb. Kan ik overigens ook even vermelden dat de laatste keer dat ik 59 woog, ik 11 jaar jong was. Graag een applaus, ofzo.

16 Reacties

Opgeslagen onder The usual

Categorie: gewicht, gewichtsverlies