Eikebah en haar droevigste film ooit.

Spring naar reacties

‘Bambi’. Hét antwoord als je aan mensen vraagt welke film de meest droevige is. Daarop volgt dan een hele uiteenzetting over de dood van de moeder en Bambi die daar alleen achter blijft, zo moederloos. Natuurlijk wil het lot dat ik enorm tegendraads ben, zelfs als ik dat niet wil, want Bambi kan mij tot geen tranen bewegen. Nooit. Ik kan mij zelfs niet herinneren dat ik als kind geweend heb bij Bambi. Waarop u kan opperen dat het menselijk geheugen slecht is. Wat natuurlijk de volledige waarheid is, maar ik kan met gemak tientallen films opnoemen waarmee ik als kind wel geweend heb.

En één van die films is Frank en Frey, voor de echte hardcore filmliefhebbers onder ons ook wel The Fox and the Hound genoemd. Frank en Frey is mijn Bambi. Bij Frank en Frey huilde ik elke keer opnieuw. En opnieuw. Zélfs als ik ‘m twee keer achter elkaar keek. Zélfs als ik hem twee keer achter elkaar keek en de tweede keer mijn hoofd bij elke triestige scene onder een deken stak en weigerde het deken van mijn hoofd te tillen. Het leek wel alsof mijn hersenen één of ander automatisme hadden ontwikkeld. En u weet wat ze zeggen van automatismen: die gaan nooit weg.

Indeed so, want zelfs als verbitterde puber kon ik erom wenen. Indeed so, als (bijna) volwassen vrouw moet ik er nog steeds van bleiten. En indeed so, ik heb niet eens de hele film nodig, dit fragment is méér dan genoeg om een traan van mijn wang te voelen rollen. I am thàt easy.

12 Reacties

Opgeslagen onder Fee-heelings, Lees mijn gedachten

Categorie: droevig, film, Frank en Frey, The Fox and the Hound