Studiekeuzes. Het is iets waar ik 3 jaar geleden niet van wakker lag. Toen had ik nochtans alle reden om ervan wakker te liggen, maar ik dacht daar toen anders over.
“Ik word journalist”, vertelde ik aan geïnteresseerden. “Voor een enorm prestigieuze krant of een bekend tijdschrift en tientallen jongeren gaan naar me opkijken, omdat ik zo’n interessante artikels zou schrijven dat ze er in no time stijve tepels van krijgen’.
Ik had ambitie, als kind. En mijn omgeving juichte me toe.
“Gij moet schrijven, gij kunt dat goed.”, zeiden ze me. “Gij hebt tàlent”, klonk het.
Ik had geloof, als kind. Ik geloofde de mensen die me fluisterden dat ik talent had. Ik zou iets betekenen in de wereld. Ik stelde alles af op mijn schrijven, omdat het het eerste compliment was dat ik had gekregen. Het was het eerste waarvan iemand me ooit zei dat ik er goed in was.
Studiekeuzes. Drie jaar later lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Of ik wel de goede keuze heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat ik wég wil waar ik nu ben. Qua academisch succes heb ik er nochtans geen reden voor. Ik weet niet hoe herexamens voelen en ben er vrij zeker van dat ik mijn Master Communicatiewetenschappen makkelijk in vier jaar kan afleggen. Nee, dat is niet de reden van mijn kopzorgen.
’s Nachts lig ik wakker. Ik denk aan wat ik niét heb gekozen. Ik kijk terug naar het verleden en zie dat ik mezelf een beetje voorgelogen heb. Ik zie dat ik mijn eigen leugen geloofde. Maar een oude wijsheid vertelt me stilletjes in mijn oor dat hoe snel de leugen ook is, de waarheid haar wel inhaalt. En dat moment is aangebroken, vrees ik.
“Ik wil geen journalist worden”, vertel ik aan geïnteresseerden. “Het is oneerlijk een 17-jarig kind zo’n beslissing te laten nemen. Ik wist niet wat ik deed. Schrijven is niet mijn talent.’
“Ge hebt fout gekozen”, zeggen ze me. “Maar wij ook.”
Of: Hoe mensen volwassen worden en de wereld rondom hen ook. Of: Hoe ik stilaan begin te beseffen wat ik écht wil en hoe dat for some reason onmogelijk lijkt.
18 Reacties
4 september 2008 at 2:32 pm
Ik dacht ook aan wat ik niet gekozen had. Ik had moeten doorbijten, en menswetenschappen doen, en dan agogiek, of psycho!
Ik ben gestopt met denken, en volg mijn hartje. Ik kijk niet meer terug op die keuzes, en wat onmogelijk leek voor mijzelf, ben ik nu aan het doen.
En jij kan dat ook!
4 september 2008 at 2:45 pm
Niets is onmogelijk. Als je een andere studierichting wil doen, verander dan. Je bent nu jong. Je moet het nu doen. Het geeft geen zin om later spijt te hebben.
4 september 2008 at 3:25 pm
Om het met de woorden van Ivan Heylen te zeggen: “Wel doe het dan! Doe het dan, schuujn wijveke!” :)
4 september 2008 at 3:47 pm
Laat je door niets weerhouden, volg je gevoel want dat zit meestal heel erg juist. Succes!
4 september 2008 at 4:47 pm
Mijn raad zou zijn: werk het af, je bent nu zo ver. Maar: niets houdt je tegen om daarna nog iets bij te studeren. Iets anders, iets wat je wel na aan het hart ligt.
Plus: communicatiewetenschappen is een ruime richting, als je begrijpt wat ik bedoel. Je bent toch niet in een nis gedreven? Wie zegt er dat je journaliste moet worden met dit diploma? School je bij op andere vlakken zodat je een andere richting uit kan gaan, dan kom je er ook!
Ik wou dat IK jaren en jaren geleden een iets minder ’strakke’ richting had gekozen…voelde ik me nu niet zo in het nauw gedreven denk ik.
En ten slotte: je postje doet me zo hard aan het mijne denken, mss hangt het gewoon in de lucht?
4 september 2008 at 5:27 pm
@Lime: Wel, als ik iets verder in deze richting zou willen doen, zou ik het zeker afmaken. En ergens wil ik het nog wel afmaken, maar hetgeen wat ik wil doen, sluit niet echt aan op Communicatiewetenschappen. Ik heb dat puur gekozen om in de journalistiek te gaan. Ik ga sowieso mijn bachelordiploma Comm.Wet. halen, maar of ik de master er nog ga bij doen, zal afhangen van het budget/goedkeuring ouders en of ik in aanmerking kom voor een verkort traject Handelswetenschappen aan de HUB.
Comm. Wet. is inderdaad een brede richting, maar als ik dan kijk naar de jobmogelijkheden zijn er niet meteen dingen waarvoor ik sta te springen. Daar komt dan nog eens bij dat er een te groot aanbod Communicatiewetenschappers is en dat werkzekerheid na onze studies zo goed als nihil is.
Ik ga me dit academiejaar enorm informeren over de mogelijkheden, zodat ik eens een goeie keuze maak. Maar nu eerst nog een beetje meer vakantie :)
4 september 2008 at 6:08 pm
Ach, heb dit ook meegemaakt :) Was absoluut zeker dat ik multimedia wilde doen, websites & filmpjes maken. Tot ik het 2de en zeker het 3de jaar gedaan had (en men diploma had) – toen besefte ik plots dat het niets voor mij was en dat ik dit zéker niet als job wou doen. Dus ben ik nog wat anders gaan doen :) Zoals sommigen al zeggen: niets is onmogelijk!
4 september 2008 at 7:55 pm
Hoe langer, hoe meer denk ik dat het écht te vroeg is om een hoop 18-jarigen te laten beslissen over de rest van hun leven…
4 september 2008 at 9:27 pm
Het is een moeilijke keuze, maar je moet ze wel maken he, spijtig genoeg.
Ik denk ook vaak aan alle deuren die toe gegaan zijn, toen ik die ene opende. “Wil ik dit wel? Kan ik dit wel?”.
Ik heb me ook enorm vastgepind op 1 richting in het leven en ook lijkt die nu toch de juiste, de twijfel haalt ons allemaal in. Wie weet was die fixatie er om ons te beschermen tegen die keuze, waar we te jong voor waren?
PS. Ik merk dat je Nick Cave kan smaken… Naar een van zijn concerten geweest dit jaar?
Groetjes.
5 september 2008 at 7:37 am
Ik ken het gevoel… Ik wist als 18-jarige totaal niet welke richting ik uit wou. Heb dan maar Voedings- en Dieetkunde gekozen, omdat het mij wel aansprak. Ik ben nu afgestudeerd en werk in een labo, omdat dietiste mij toch niet zoveel zegt. O ja, en er zijn ook haast geen jobs te vinden als dietiste…
27 september 2009 at 4:21 pm
Als gewone diëtiste vind je inderdaad geen werk, als top-diëtiste heb je een overaanbod. Je mag gewoon niet denken dat het na drie jaar studeren stopt. Je moet jezelf blijven ontwikkelen en blijven bijscholen. Specialisatie is een grote troef.
5 september 2008 at 11:03 am
Mja, voor velen herkenbaar. Ook voor mij.
Met een universitair diploma kan je natuurlijk nog heel veel kanten uit dus dat valt nog wel mee.
Ik duim alvast dat je in aanmerking komt voor dat verkort traject handelswetenschappen.
5 september 2008 at 12:31 pm
Ik wist ook wat ik wilde, al toen ik 17 was : klassieke. Ruim 20 jaar later doe ik intussen iets helemaal anders, maar ik weet nog altijd niet wat ik dan wel zou moeten gekozen hebben. Om maar te zeggen : ze zijn dungezaaid, zij die het op hun 17/18de al weten.
5 september 2008 at 7:17 pm
Ahum ahum,
Zijn we niet iets vergeten te vermelden?
Iets over een jongen die je van de HAM-beerput heeft gered? En een link naar zijn blog?
5 september 2008 at 7:18 pm
(Diezelfde jongen is trouwens Master in de TEW sinds kort en kan u ongetwijfeld weer veel wijze raad geven over economische richtingen).
6 september 2008 at 2:22 am
Impossible is nothing.
En vergeet vooral niet dat er heel veel mensen een boeiende job hebben die niets met hun diploma te maken heeft. Als je gemotiveerd bent en een willekeurig universitair diploma hebt geraak je waarschijnlijk wel waar je wilt zijn?
6 september 2008 at 5:25 pm
Heel herkenbaar. Maar met een universitair diploma op zak, kom je zowat over aan de bak (het rijmt, realiseer ik me… Toeval).
30 september 2008 at 2:44 pm
‘t Is wellicht het financiële kostplaatje wat doorslaggevend zal zijn. Jong genoeg om te veranderen, maar aan alles hangt een prijs dus even onderhandelen met ma/pa en als dàt mogelijk is, ga er dan voor.