Eikebah en haar vrouwelijk kantje.

‘Oh God, dit is wéér zo een dag’, wou ik roepen nadat ik net een baksteen doorheen het raam van een niet nader genoemd interim-kantoor wou gooien. In plaats van deftig te zoeken achter zo’n steen, besloot ik maar af te druipen en mijn wraakacties op een veel intellectueler niveau te parkeren. [...]

Eikebah; die dacht dat ze in de hoerenbuurt van Madrid al slecht sliep.

‘Dit is zo een dag’, bedacht ik me vanmorgen toen ik met mijn linkerhand een handvat vast had en in mijn rechterhand een tree geklemd had. Ja, dit was duidelijk zo’n dag. Tijdens het wandelen naar wat het enige lichtpunt van de dag kon zijn, was ik van de trap gevallen. En [...]