Eikebah en haar vrouwelijk kantje.

Spring naar reacties

‘Oh God, dit is wéér zo een dag’, wou ik roepen nadat ik net een baksteen doorheen het raam van een niet nader genoemd interim-kantoor wou gooien. In plaats van deftig te zoeken achter zo’n steen, besloot ik maar af te druipen en mijn wraakacties op een veel intellectueler niveau te parkeren. Ja, plots zag ik een toekomst voor mij waarin ik een eigen interim uit de grond stampte die zoveel beter was dan kantoor X. Ik zag mijn interimkantoor het andere volledig opslorpen. Mind you, we hebben het hier over één van de grootste kantoren in België. Ambitie, ik heb het!

Dus daar stond ik dan, met een brood in mijn armen op de Bondgenotenlaan. De studentenadministratie gesloten en het interimkantoor ook gesloten. Zoiets kan zéér zwaar tegensteken op een mindere dag in de vrouwelijke cyclus, I can assure you. Mijn kot nabij de ring van Leuven, geen fiets. Het waren ik en mijn voeten. En dus deed ik wat ik altijd doe wanneer ik kwaad ben: lopen. Aangezien ik daar ook vaak te lui voor ben, hield ik het op een gedreven snelwandelen. Mind you dat dit zich allemaal afspeelt op de Bondgenotenlaan en dat het niet evident is om daar te snelwandelen tussen al de raamklevers.

Ik wandel. Snel. Ik neem de etalages in mij op zoals het hoort: als een sneltrein. En toen plots was het daar. Ik was de etalage al voorbij gesneld, omdat ik nu eenmaal aan het snelwandelen was. Ik besloot op mijn stappen terug te keren en zelf een raamklever te worden. Het waren ik en mijn voeten. Ik, mijn voeten en een prachtig paar botten om deze in te proppen. Ik keek naar het prijskaartje en wou voor de tweede keer die dag een baksteen door een etalage smijten. Oneerlijke wereld, it was.

Ik wou al die mensen wel eens weg uit mijn Leuven. Gisteren hoorde Leuven een verlaten boerengat te zijn. Maar dat was het niet. Dus besloot ik een alternatieve route te nemen naar mijn kot. Een rustigere route. Het zou mij kalmeren en mijn hormonen zouden één kunnen worden met de natuur. All fun and games, ware het niet dat ik mezelf 10 minuten later bevond op de Kapucijnenvoer en geen flauw idee had hoe ik terug naar mijn kot moest. Leuven, ik ben er al drie jaar, maar afwijken van het pad is nog steeds niet aan mij besteed. Dus wou ik maar een baksteen op de Kapucijnenvoer smijten.

Oh ja, gisteren was weer zo een dag. Met een scheefgezakt brood kwam ik aan op kot. Vier uur later, daarentegen, kwam ik met een paar retedure schoenen aan op kot. Volgende keer opteer ik toch maar voor de baksteen-piste.

14 Reacties

Opgeslagen onder Annoyness, Fee-heelings, Weenweenween

Categorie: PMS en schoenen zijn de slechtste combinatie in human h