Eikebah en waarom vliegtuigreizen nooit meer hetzelfde zullen zijn: The Sequel

Spring naar reacties

Zij die hadden gehoopt dat ik vanaf nu zou zwijgen over vliegtuigen zullen nu wel teleurgesteld naar een andere webpagina zappen. Om één of andere reden kan ik namelijk niet stoppen met erover te praten. Het gaat zelfs zover dat ik het als random gespreksonderwerp gebruik wanneer ik niet goed weet wat zeggen. Ja, ik ben een sociaal gehandicapt kind.

Waarom ik vliegtuigen zo wonderbaarlijk vind, weet ik nog altijd niet. Toen ik heel erg klein was vond ik het zo enorm leuk om naar de lucht te kijken en daar strepen te zien die vliegtuigen aan het trekken waren. De idee dat daar – zo hoog en zo ver weg – mensen waren die – in mijn ogen – hun leven op het spel zetten om een stuk van de wereld te zien vond ik enorm avontuurlijk. Ik moet zelfs toegeven dat ik een grotere kick kreeg van dat idee dan van alle Indiana Jones films samen.

En nu ben ik zelf zo een avonturier. Ik moet eerlijk toegeven dat de rol mij niet enorm goed afgaat. Er zijn namelijk twee types mensen op een vliegtuig: het type dat uitermate kalm is en vliegen zo saai vindt dat ze na vijf seconden als een blok in slaap vallen en het type dat de hele reis lang als een cafeïneverslaafde op het puntje van zijn stoel zit en met beangstigend grote ogen het personeel aanstaart. Het spreekt voor zich dat ik tot de tweede categorie behoor. Zelfs nadat ik het lot al tien keer getart heb.

De laatste keer dat ik het lot tartte was zo een drie weken geleden. Dit keer tartte ik het lot wel heel erg hard, want het was een zeer korte reis. Voor zij die de logica hierin missen: een vliegtuig heeft het meeste kans op een crash tijdens het opstijgen en de landing en een korte reis is niet veel meer dan dat. En zoals al gezegd: ik weet té veel trivia over vliegtuigongelukken. Dus tijdens het opstijgen zat ik zoals altijd nonchalant naar mijn voeten te kijken. Het Lief – de waaghals – keek door het raam. Alles fijn. De gordels mochten terug uit en de mensen konden weer klagen en zagen over hoe weinig beenruimte er wel niet is. Iets wat ik – met mijn belachelijk korte benen – trouwens nooit echt begrepen heb.

Tot plots het lampje weer aan ging. De gordels moesten terug aan. Vreemd, vond ik, want ik merkte niet meteen iets op. Net zoals de andere passagiers die het lampje dan maar vrolijk negeerde. Zulke mensen wil ik altijd slaan, wat vrij onmogelijk is aangezien ik wel mijn gordel aandoe. Na een kwartier kwam echter de verklaring van het lampje: turbulentie. Nu, het was mijn tiende keer in een vliegtuig en ik herinner me mijn eerste turbulentie nog. No fun, om het kort te beschrijven. Wel, deze turbulentie was no fun in het kwadraat. Het vliegtuig begon zelfs zo hevig te schudden dat er enkele mensen begonnen te krijsen; duidelijk mensen van het tweede type. Ik daarentegen was me in stilte aan het voorbereiden op mijn wel zeer jonge dood.

‘Goh, ik moet het zeggen’, spookte het door mijn hoofd.
‘Is het niet wat té cliché? Het lijkt zo gestolen uit een tweederangs romantische komedie.’
‘Nee, het moet. Mijn laatste woorden horen toch geen piepgeluidjes te zijn.’
‘Oké, ik ga het hem zeggen… Ik ben er klaar voor…’

Net op het moment dat ik Het Lief wou verrassen met de meest melige speech in de geschiedenis van neerstortende vliegtuigen stopte de turbulentie. Zo kwam het dat ik voor de tiende keer in mijn leven een reis kon eindigen met de woorden ‘Ha, we leven nog! Ik ben zo blij! Al die mensen vinden dat maar vanzelfsprekend, maar ik ben tenminste elke keer oprecht gelukkig!’ En zo kwam het ook dat Het Lief nooit zal weten hoe melig mijn speeches kunnen zijn.

7 Reacties

Opgeslagen onder Fee-heelings, Only love is the real sugar

Categorie: angst, Liefde, melig, reizen, vliegtuig