Al heel mijn leven heb ik last van een bepaald gevoel. Vroeger kwam het altijd naar boven als ik een bad nam. Het werd getriggerd door de kalmte. Als kind had ik dan ook een enorme angst en zelfs als bijna-volwassene moet ik toegeven dat ik menig snelheidsrecord in de badkamer breek om te vermijden dat ik het gevoel opnieuw krijg. Het overwelmt me steeds wanneer ik rustig ben, wanneer ik een pauze neem. Alsof mijn geest het niet toelaat dat ik even harmonieus zou zijn.
Melancholie.
Het is geen juiste naam voor wat ik voel. Ik voel mijn hart letterlijk zwaar worden. Ik grijp ernaar. Er gebeurt niets. Het blijft zwaar en ik voel me even immens verdrietig. Even heb ik het gevoel dat ik zoveel mis. Ik probeer er een naam op te kleven. Het lukt niet. Ik voel hoe het gevoel uit me wegebt. Vreugde en tristesse. Ik wil het tegenhouden, want ik wil weten wat het nu is dat ik mis. Ik wil weten wat ervoor zorgt dat ik me zo voel. Ik wil het weg, want het weegt me te zwaar.
Ik staar voor me uit. Het is weg. Ik draai me om en begin met mijn volgende dagelijkse taak. Het komt wel terug. Hopelijk ooit met een antwoord.
3 Reacties
3 november 2009 at 9:21 pm
klinkt heel herkenbaar (ga eens uit mijn hoofd seg :p)
een raar gevoel he, ik noem het weemoed, al is de moed op zo’n momenten meestal afwezig :/
7 november 2009 at 5:03 am
Dat gevoel dat je bekruipt zijn trauma’s uit je kindertijd die je willen verdrinken. Vandaar dat ik je de goeie raad wil geven om voortaan te douchen. Dan moet het gevoel namelijk al een hoger peil halen eer het je overweldigt. En laat ons eerlijk zijn, de doorsnee douchecabine is niet voorzien op zo’n zondvloed aan emoties, dus is de kans groot dat de douchecabine uit elkaar valt nog voor je kan verzuipen in je droefheid.
9 november 2009 at 10:33 am
Ook ik herken dat gevoel heel goed. Ik noem het heimwee. Heimwee naar wat allemaal voorbij is en nooit meer terugkomt, omdat de wereld nu eenmaal gewoon door draait. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de tijd dat ik in de lagere school zat en elke middag trouw door mijn meter werd opgehaald, om vervolgens bij haar te eten. Aan hoe haar frietjes roken. Aan de doos kleurpotloden die we na het eten boven haalden. Aan hoe die tijd nooit meer terug komt. Aan het feit dat meter er inmiddels al meer dan 3 jaar niet meer is…