Al heel mijn leven heb ik last van een bepaald gevoel. Vroeger kwam het altijd naar boven als ik een bad nam. Het werd getriggerd door de kalmte. Als kind had ik dan ook een enorme angst en zelfs als bijna-volwassene moet ik toegeven dat ik menig snelheidsrecord in de badkamer breek om te vermijden dat ik het gevoel opnieuw krijg. Het overwelmt me steeds wanneer ik rustig ben, wanneer ik een pauze neem. Alsof mijn geest het niet toelaat dat ik even harmonieus zou zijn.

Melancholie.

Het is geen juiste naam voor wat ik voel. Ik voel mijn hart letterlijk zwaar worden. Ik grijp ernaar. Er gebeurt niets. Het blijft zwaar en ik voel me even immens verdrietig. Even heb ik het gevoel dat ik zoveel mis. Ik probeer er een naam op te kleven. Het lukt niet. Ik voel hoe het gevoel uit me wegebt. Vreugde en tristesse. Ik wil het tegenhouden, want ik wil weten wat het nu is dat ik mis. Ik wil weten wat ervoor zorgt dat ik me zo voel. Ik wil het weg, want het weegt me te zwaar.

Ik staar voor me uit. Het is weg. Ik draai me om en begin met mijn volgende dagelijkse taak. Het komt wel terug. Hopelijk ooit met een antwoord.

Oh jee, het lijkt alsof er weer een stilte over mijn persoon gevallen is. Ik begin zelfs een patroon te zien: hoe drukker mijn echte leven wordt, hoe leger deze internetpagina blijft.

Voor mijn stilte heb ik natuurlijk een excuus. Onlangs hoorde ik trouwens op televisie het woord ‘excuustruus’ en ik heb toen besloten dat dit woord het dagelijkse taalgebruik moet halen. Daarom zal ik mezelf voor de gelegenheid even bombarderen tot een excuustruus. Eerst was er de vakantie, dan het vakantiewerk, dan de laatste weken vrijheid en nu de eerste weken universiteit. Reden om even te bezinnen, me dunkt. En nu zit ik hier dus weer op kot in Leuven.

Er is trouwens iets dat me opvalt. Als ik in Leuven arriveer, voel ik me thuis in een stad die niet de mijne is. Ik vind dat vreemd, want ik voel me zelfs niet thuis in mijn boerengat. Hier voel ik dat dus wel. En dat gevoel jaagt me angst aan. Dat klinkt misschien allemaal raar, maar er zit een heuse (vrouwen)logica achter. Het is namelijk zo dat ik mijn relatie met deze kleine stad zou omschrijven als een haatliefdesrelatie. Het feit dat ik me thuis voel in zo een dubbele relatie jaagt me angst aan. De ene nacht voel ik me hier geliefd, de volgende voel ik me zo eenzaam dat ik in een hoekje ga zitten wenen. De ene dag voel ik me geïnspireerd en de volgende dag betreur ik de saaie, grijze waas. Leuven heeft me mijn mooiste dagen geschonken, maar Leuven heeft me eveneens de meest donkere dagen geschonken.

En eigenlijk heb ik maar één vraag meer aan Leuven. Eén kleine vraag. Komen die mooie dagen waarin alles nieuw en spannend was ooit nog terug?

Zij die hadden gehoopt dat ik vanaf nu zou zwijgen over vliegtuigen zullen nu wel teleurgesteld naar een andere webpagina zappen. Om één of andere reden kan ik namelijk niet stoppen met erover te praten. Het gaat zelfs zover dat ik het als random gespreksonderwerp gebruik wanneer ik niet goed weet wat zeggen. Ja, ik ben een sociaal gehandicapt kind.

Waarom ik vliegtuigen zo wonderbaarlijk vind, weet ik nog altijd niet. Toen ik heel erg klein was vond ik het zo enorm leuk om naar de lucht te kijken en daar strepen te zien die vliegtuigen aan het trekken waren. De idee dat daar – zo hoog en zo ver weg – mensen waren die – in mijn ogen – hun leven op het spel zetten om een stuk van de wereld te zien vond ik enorm avontuurlijk. Ik moet zelfs toegeven dat ik een grotere kick kreeg van dat idee dan van alle Indiana Jones films samen.

En nu ben ik zelf zo een avonturier. Ik moet eerlijk toegeven dat de rol mij niet enorm goed afgaat. Er zijn namelijk twee types mensen op een vliegtuig: het type dat uitermate kalm is en vliegen zo saai vindt dat ze na vijf seconden als een blok in slaap vallen en het type dat de hele reis lang als een cafeïneverslaafde op het puntje van zijn stoel zit en met beangstigend grote ogen het personeel aanstaart. Het spreekt voor zich dat ik tot de tweede categorie behoor. Zelfs nadat ik het lot al tien keer getart heb.

De laatste keer dat ik het lot tartte was zo een drie weken geleden. Dit keer tartte ik het lot wel heel erg hard, want het was een zeer korte reis. Voor zij die de logica hierin missen: een vliegtuig heeft het meeste kans op een crash tijdens het opstijgen en de landing en een korte reis is niet veel meer dan dat. En zoals al gezegd: ik weet té veel trivia over vliegtuigongelukken. Dus tijdens het opstijgen zat ik zoals altijd nonchalant naar mijn voeten te kijken. Het Lief – de waaghals – keek door het raam. Alles fijn. De gordels mochten terug uit en de mensen konden weer klagen en zagen over hoe weinig beenruimte er wel niet is. Iets wat ik – met mijn belachelijk korte benen – trouwens nooit echt begrepen heb.

Tot plots het lampje weer aan ging. De gordels moesten terug aan. Vreemd, vond ik, want ik merkte niet meteen iets op. Net zoals de andere passagiers die het lampje dan maar vrolijk negeerde. Zulke mensen wil ik altijd slaan, wat vrij onmogelijk is aangezien ik wel mijn gordel aandoe. Na een kwartier kwam echter de verklaring van het lampje: turbulentie. Nu, het was mijn tiende keer in een vliegtuig en ik herinner me mijn eerste turbulentie nog. No fun, om het kort te beschrijven. Wel, deze turbulentie was no fun in het kwadraat. Het vliegtuig begon zelfs zo hevig te schudden dat er enkele mensen begonnen te krijsen; duidelijk mensen van het tweede type. Ik daarentegen was me in stilte aan het voorbereiden op mijn wel zeer jonge dood.

‘Goh, ik moet het zeggen’, spookte het door mijn hoofd.
‘Is het niet wat té cliché? Het lijkt zo gestolen uit een tweederangs romantische komedie.’
‘Nee, het moet. Mijn laatste woorden horen toch geen piepgeluidjes te zijn.’
‘Oké, ik ga het hem zeggen… Ik ben er klaar voor…’

Net op het moment dat ik Het Lief wou verrassen met de meest melige speech in de geschiedenis van neerstortende vliegtuigen stopte de turbulentie. Zo kwam het dat ik voor de tiende keer in mijn leven een reis kon eindigen met de woorden ‘Ha, we leven nog! Ik ben zo blij! Al die mensen vinden dat maar vanzelfsprekend, maar ik ben tenminste elke keer oprecht gelukkig!’ En zo kwam het ook dat Het Lief nooit zal weten hoe melig mijn speeches kunnen zijn.

Wel, ergens voel ik toch dat ik iets verontschuldigd ben aan de vijf mensen die mij niet uit hun feedreader gewist hebben en daarom ga ik iets vertellen over die lange tijd dat ik out of business was. In die maanden heb ik veel gereisd. En met veel bedoel ik wel degelijk veel. Spanje, New York, Denemarken en very soon een autotrip door Europa. Ik zit niet stil, moet ik toegeven. En van al die reizen is mijn reis naar New York de meest memorabele.

Als u zich afvraagt waarom, is het antwoord simpel: Het is New York. Het is een ander continent. Het is Amerika. Het is zoiets om casual conversations over te hebben bij mensen die zichzelf duidelijk te goed vinden. Maar hetgeen mij het meest bijblijft van New York is de vliegtuigreis. Vliegtuigen zijn sowieso al niet mijn ding. Elke keer als ik in een vliegtuig stap moet ik mezelf de godganse reis eraan herinneren hoe veilig vliegen wel is. Op een vliegtuig naar Denemarken valt dat nog mee, op een eeuwigdurende reis naar een ander continent not so much. Bovendien ben ik dan nog eens gans neurotisch en wil ik per se in de buurt van een nooduitgang zitten (serieus: ik kies altijd mijn eigen zetels) en denk ik de godganse vlucht aan alle mogelijke fouten die kunnen gebeuren. Bij die fouten gaat het dan louter over fouten die mij het leven kunnen kosten; zo had ik totaal niet ingecalculeerd dat ik de toiletdeur zou opentrekken wanneer een man zijn behoefte zat te doen. Geen schoon zicht.

Eens aangekomen in New York – voor zij die dachten dat er dus een spannend verhaal zou aankomen: guess again – was ik in alle staten. In realiteit was ik natuurlijk enkel in de staat New York en nog steeds niet verlost van mijn onwennige gewoonte om stomme woordspelingen te maken. Daar stonden we dan, in New York, hartje winter. Sneeuw in Central Park, ijsschaatsende mensen, halfvallende toeristen, een totaal geruïneerd bioritme. Alles wat een mens nodig heeft dus. En op dag drie kwam daar dan nog De Ziekte bij. Ik werd ziek. In New York. In Amerika. Ik werd héél ziek. De eerste dagen viel het nog wel mee, maar tegen het einde van de reis werd ik echt wanhopig. Ik stapte supermarkten binnen waar er zogeheten pharmacies waren en smeekte om hulp. Dat ik maar naar de kliniek moest, zeiden ze me daar. Ik nam de vrouw bij de kraag en trok haar over de toonbank om in haar gezicht te schreeuwen dat ik een arme toerist was en dat ik mezelf echt niet blut ging betalen aan ziekenhuizen. Uiteindelijk verliet ik de supermarkt/apotheek met een niet-werkende hoestsiroop.

En zo kwam het dat ik mijn laatste dag New York doorbracht met om de tien minuten pauzeren. Zo kwam het dat ik op mijn laatste dag New York slechts 1 banaan at. En zo kwam het dat mijn laatste dag New York vliegtuigreizen voor mij volledig veranderde. Ik strompelde door de beveiliging, werd uitgekozen voor extra controle en hield mijn mond dicht. Niet om mezelf meer verdacht te maken dan ik al was – really, I looked like shit – maar omdat mijn spraakcapaciteit mij volledig ontnomen was. Ik wankelde het vliegtuig waar alles werd klaargemaakt om de passagiers te laten slapen. Something I did not do. Eens op het vliegtuig werd ik me namelijk pijnlijk bewust van de banaan die in mijn maag zat en er blijkbaar héél erg graag uit wou. Op het vliegtuig werd ik aangestaard door mensen die nog nooit eerder iemand hadden zien overgeven op een vliegtuig. Op het vliegtuig werd er ontzettend vriendelijk gedaan tegen het – sorry dat ik het zo moet zeggen – oud wijf dat de hele tijd aan het kuchen was, maar geen aandacht aan het meisje dat daar koortserig lag te ‘spauwen’. Het personeel kwam me na die escapade wel melden dat ik een bepaald soort frisdrank moest drinken, want dat zou mijn maag kalmeren. Gevolg: een tweede kotszakje werd gevuld. Some good thinking there on that plane. Zeer glamoureus ook. Eens aangekomen in België was ik al vijf dagen belachelijk ziek en had ik héél erg lang niet geslapen. De vrouw die voor me zat trouwens ook niet, aangezien ik de hele vlucht Bejeweled moest spelen om mezelf wakker te houden zodat ik mijn ‘escapades’ onder controle zou hebben en ik niet plots zou ontwaken met voor me een ondergekotste Antwerpse. Erg veel begrip had ze er wel niet voor, maar ik deed het voor haar bestwil. Bon, ik kwam dus aan in België en ging onmiddellijk naar de dokter. Een wachtkamer vol mensen die er niet half zo ziek uitzagen als ik, dat stond er op me te wachten. Dat en een spiegelbeeld waar ik nog steeds nachtmerries van heb.

In de wachtzaal ontdekte ik een folder over griep. Uit pure verveling begon ik het te lezen – wat verdacht veel inspanning vroeg – en fluisterde ik tegen Het Lief: dat zijn àlle symptomen die ik heb. En toen ontdekte ik dat ik al zo lang geen griep meer had gehad dat ik vergeten was hoe het voelde en dat ik wellicht niet zou sterven – zoals ik op het vliegtuig all dramatic tegen Het Lief had gezegd.

En zo komt het dat ik geen vliegtuig meer kan opstappen zonder opnieuw aan die glorieuze dag te denken. Want ik, ik kan zeggen dat ik naar New York ben geweest én dat ik gekotst heb in een fancy vliegtuig. Ha! Als dat niet het meest walgelijke vliegtuigverhaal ooit is, weet ik het niet!

Kent u het gevoel? U bent zo blij met iets dat u in uw pyjama naar buiten wil lopen om aldaar vijf flikflaks na elkaar te doen, ware het niet dat uw carrière in de acrobatiek zich beperkt tot een scheve koprol. U bent zo blij dat u van uw stoel wil springen om nog snel die ene persoon in te halen die net vertrokken is, ware het niet dat u gegarandeerd met uw smikkel op de grond valt na net iets te enthousiast te zijn recht gesprongen.

En tegelijkertijd sijpelt de realiteit binnen en die werkelijkheid is altijd zowel hard als zacht.

Toen ik daarnet een mailtje kreeg met daarin de mededeling dat ik de job had gekregen pieste ik bijna in mijn broek en stond ik op het punt om op mijn bed te springen, al luid ‘suckers’ scanderend naar mijn ingebeelde concurrentie. Maar net toen ik het laken van me had afgeslagen, sijpelde de harde kant van de realiteit binnen.

Meer dan een maand interviews transcriberen. Is dat écht zo lang als het klinkt?

Er zijn zo van die dingen die ik oneindig lang kan doen, dingen die mij tot in den treure blijven boeien. Ik ben zeker dat ik hier niet alleen in ben. Ik kan – zelfs nu ik elke aflevering al van buiten ken – nog steeds geboeid naar de serie Friends kijken én ik kan nog steeds als een schaap blijven hopen dat het toch maar goed komt tussen Ross en Rachel, ook al wéét ik wat er gaat volgen. Toegeven doe ik dit niet, want Friends is out en de relatie tussen Ross en Rachel – en wat dat betreft tussen alle andere vrienden – is zo uitgemolken en voorspelbaar dat het eigenlijk niet meer hoort te boeien. Zeker niet wanneer je echt élke aflevering vanbuiten kent.

Hetzelfde geldt voor muziek. Mijn vrienden – goede en ook minder goede – linken het nummer Magdalena van dEUS onmiddellijk aan mij. Eén van de meest ontroerende momenten in mijn jonge leven is nog steeds toen mijn twee beste vriendinnen en ik hadden afgesproken om ’s avonds in den hof te keuvelen. Aan dat fenomeen op zich is niets ontroerend, I have to admit, maar toen ik in alle hevigheid opperde dat Magdalena stande pede moest opgezet worden en dat dit gevolgd werd door een – niet meteen hoogstaande – zangpartij schoten de tranen toch in mijn ogen. Ja, ik geraak geëmotioneerd wanneer mijn vriendinnen mijn favoriet nummer compleet – en soms zelfs beter dan ik – vanbuiten kennen. Ik heb namelijk hetzelfde. Sommige nummers doen mij aan iemand denken en alleen daardoor vind ik het een goed nummer, alleen daardoor zet ik het op en alleen daarom ken ik de tekst. Het geeft me dus een bepaald gevoel van geliefdheid. Al zal ik dat ook nooit toegeven, want ik ben liever de ruwe bolster dan de blanke pit.

En als er de laatste maanden één ding is dat ik tot in den treure kan doen dan is het wel luisteren naar Wake Up van Arcade Fire. Al is het maar omwille van deze strofen:

Something filled up my heart with nothing, someone told me not to cry.
But now that I’m older, my heart’s colder and I can see that it’s a lie.
Children, wake up, hold your mistake up before they turn the summer into dust.
If the children don’t grow up, our bodies get bigger but our hearts get torn up.
We’re just a million little Gods causin’ rain storms turning every good thing to rust.
I guess we’ll just have to adjust.

En u? Wat boeit u?

Bestond er maar zoiets als een dagvoorspelling. Dat je ’s avonds je televisie kon begapen en dat Frank of Sabine je met hun grootste glimlach zouden zeggen: ‘Morgen loont het de moeite om op te staan, want je gaat een ge-wel-dig-e dag hebben’. Of had iemand mij maar gewaarschuwd: ‘Morgen ga je een off-day hebben. Be aware!’

Maar deze morgen sprong ik nog als een lenige gazelle uit bed; voor zover gazelles in een bed slapen en eruit kunnen springen, natuurlijk. Ik ging er mijn tanden inzetten. Op naar mijn sollicitatie om met een contract naar huis keren en aldaar een reis te plannen waar Het Lief zijn mond van zou openvallen samen met volgende woorden: ‘Sorry, Eikebah, dat ik ooit aan uw plan- en reiskunsten getwijfeld heb’. En zo kwam het dan ik om iets na negen met de trein arriveerde in het pittoreske Leuven City.

Het begint al met het solliciteren: In mijn tijd – en ja, ik zit op tram 2 dus ik mag beginnen met zulke uitspraken – was solliciteren voor een vakantiejob hetzelfde als uw naam onder een contract zetten. Sinds ik mijn vaders aanbod geweigerd heb om op zijn werk te gaan arbeiten, ondervind ik dat solliciteren voor een vakantiejob nowadays het nieuwe zwart is. Het was sowieso al compleet achterlijk van mezelf om het voorgenoemde aanbod af te slaan – u kent het wel, het typische ‘ik ben oud genoeg om zelf véél leuker werk te vinden en op eigen benen te staan’. Niet dus. Uiteindelijk liep de sollicitatie uit op de ietwat vreemde situatie dat ik de verantwoordelijke voor de jobs het verschil tussen jobstudent en tussen werkstudent moest uitleggen. Tot tweemaal toe. Om dan te horen dat Het Bedrijf wellicht wel een werkstudent zou zoeken en dat er geen haar op mijn kop aan denkt om tijdens mijn thesisjaar werkstudent te worden.

Kleine tegenvaller. Ik zou mezelf trakteren op het lekkerste broodje van Leuven. En dus wandel ik. Compleet uit de richting, maar de stad is klein. Zo klein dat ik toch wel vanop 100 m kon zien dat het vervloekte etablishement gesloten was. Maar ik ben dapper en trek verder richting Randstad, want Randstad heeft het voor u. Voor mij hadden ze alleszins niks. De zoektocht ging voort: richting Carrefour. Maar helaas: geen werk, wel middageten.

En dus kwam ik thuis. Zonder contract. En dus kwam ik thuis. In mijn mooie sollicitatie-outfit, met mijn chique schoenen. En dus kwam ik thuis. Met een hoop bleinen. En dus kwam ik thuis. En kon ik mijn 34^e mail sturen in de hoop dat ik elders wel aangenomen zou worden. En dus kwam ik thuis. Met mijn middageten dat uiteindelijk totaal niet te vreten was (mayonaise op een broodje té zoute américain, what?). En dus kwam ik thuis. Met een Kinder Bueno, maar die is op en mijn bleinen verhinderen me naar de overkant van het drukke kruispunt te strompelen om een kar vol chocola te kopen. Misschien vind ik dat nog wel het ergst.

‘Wanneer ga ik nog eens schrijven?’, vroeg ik mezelf enkele maanden geleden af terwijl ik een artikel aan het afwerken was. Niet dat je het per se een artikel kon noemen; ikzelf zou het eerder een ontnuchtering noemen. Het enige dat duidelijk was, was dat hetgeen ik aan het doen was niet schrijven was. Eerder herschrijven. En herschrijven blijkt – net als schrijven – mijn sterkste kant niet te zijn. Eén van de weinige dingen die ik intussen wél geleerd heb. Verder heb ik ook geleerd dat ik ondertussen mijn 21^e levensjaar nader en hoe ouder ik word hoe minder zekerheid ik heb over wat ik eigenlijk wil doen met mijn leven.

Ik ben ontgoocheld door de journalistiek. Zij hebben mij gezegd dat schrijven not my cup of tea is, zij het in mooiere bewoordingen. Ik heb hen maar niet gezegd wat ik dacht. Ik gaf hen er wel gelijk in, er zijn échte talenten en daar hoor ik niet bij, maar zij evenmin. Pessimisten zijn het en hoewel ik moet toegeven dat zwart mij goed afgaat, had ik er na een maand toch echt genoeg van. Het enige dat schrijven mij geleerd heeft, is hoe te zwijgen.

Dus hier zit ik dan. Met een universitair bachelordiploma Communicatiewetenschappen en een onderscheiding in de ene hand en een master in de toekomst. Maar wat ben ik er in godsnaam mee? Ik kan moeilijker schrijven – er blokkeert iets. Dus de enige reden waarom ik aan de opleiding ben begonnen – om journaliste te worden – is er niet meer. De fundering is weg. En de toekomst daarmee ook. Ik ben terug bij af, bij wie ik echt ben: iemand die niet kan kiezen. Ik wéét simpelweg niet wat ik wil.

Als kind was ik altijd de eerste om in vriendenboekje mijn droomjob te noteren. Als ik dat nu opnieuw lees – want ja, ik was zo een kind dat ook voortdurend in haar eigen vriendenboekje schreef; ik was mijn eigen beste vriendin – dan haal ik vaak een wenkbrauw op. Leerkracht? En wat dan met al die kwetsende opmerkingen van de kinderen en – worst case scenario – hun ouders? Verkoopster? En wat dan met al die klanten die heel uw winkel zodanig overhoop halen en zodanig onvriendelijk zijn dat je je geloof in de hele mensheid verliest? Dierenarts? En wat dan met mijn heilige eed dat mijn hand steeds verder dan 20 cm van de reet van een koe verwijderd zou zijn?

Zeg mij. Zijn er eigenlijk leuke jobs? Is er een oplossing voor dit ‘luxeprobleem’?

‘Oh God, dit is wéér zo een dag’, wou ik roepen nadat ik net een baksteen doorheen het raam van een niet nader genoemd interim-kantoor wou gooien. In plaats van deftig te zoeken achter zo’n steen, besloot ik maar af te druipen en mijn wraakacties op een veel intellectueler niveau te parkeren. Ja, plots zag ik een toekomst voor mij waarin ik een eigen interim uit de grond stampte die zoveel beter was dan kantoor X. Ik zag mijn interimkantoor het andere volledig opslorpen. Mind you, we hebben het hier over één van de grootste kantoren in België. Ambitie, ik heb het!

Dus daar stond ik dan, met een brood in mijn armen op de Bondgenotenlaan. De studentenadministratie gesloten en het interimkantoor ook gesloten. Zoiets kan zéér zwaar tegensteken op een mindere dag in de vrouwelijke cyclus, I can assure you. Mijn kot nabij de ring van Leuven, geen fiets. Het waren ik en mijn voeten. En dus deed ik wat ik altijd doe wanneer ik kwaad ben: lopen. Aangezien ik daar ook vaak te lui voor ben, hield ik het op een gedreven snelwandelen. Mind you dat dit zich allemaal afspeelt op de Bondgenotenlaan en dat het niet evident is om daar te snelwandelen tussen al de raamklevers.

Ik wandel. Snel. Ik neem de etalages in mij op zoals het hoort: als een sneltrein. En toen plots was het daar. Ik was de etalage al voorbij gesneld, omdat ik nu eenmaal aan het snelwandelen was. Ik besloot op mijn stappen terug te keren en zelf een raamklever te worden. Het waren ik en mijn voeten. Ik, mijn voeten en een prachtig paar botten om deze in te proppen. Ik keek naar het prijskaartje en wou voor de tweede keer die dag een baksteen door een etalage smijten. Oneerlijke wereld, it was.

Ik wou al die mensen wel eens weg uit mijn Leuven. Gisteren hoorde Leuven een verlaten boerengat te zijn. Maar dat was het niet. Dus besloot ik een alternatieve route te nemen naar mijn kot. Een rustigere route. Het zou mij kalmeren en mijn hormonen zouden één kunnen worden met de natuur. All fun and games, ware het niet dat ik mezelf 10 minuten later bevond op de Kapucijnenvoer en geen flauw idee had hoe ik terug naar mijn kot moest. Leuven, ik ben er al drie jaar, maar afwijken van het pad is nog steeds niet aan mij besteed. Dus wou ik maar een baksteen op de Kapucijnenvoer smijten.

Oh ja, gisteren was weer zo een dag. Met een scheefgezakt brood kwam ik aan op kot. Vier uur later, daarentegen, kwam ik met een paar retedure schoenen aan op kot. Volgende keer opteer ik toch maar voor de baksteen-piste.

‘Dit is zo een dag’, bedacht ik me vanmorgen toen ik met mijn linkerhand een handvat vast had en in mijn rechterhand een tree geklemd had. Ja, dit was duidelijk zo’n dag. Tijdens het wandelen naar wat het enige lichtpunt van de dag kon zijn, was ik van de trap gevallen. En daar lag ik dan. Proberend om mezelf in evenwicht te houden zodat ik niet helemààl van de trap zou donderen.

Het begon allemaal om middernacht, wat technisch gezien het begin van de dag is. Om middernacht wou ik gaan slapen, want op sommige dagen ben ik nu eenmaal een kneusje. Er bleken andere mensen te zijn die niét om middernacht wouden gaan slapen. Zoals mijn overbuur, bijvoorbeeld. Mijn overbuur is volgens mij allergisch aan een aantal zaken. Ik zal u in de volgende lijst met puntjes mijn overbuur schetsen zoals ik hem schets voor mezelf:

1. Hij is nooit alleen. In de twee weken dat ik hier zit, heb ik hem nog NOOIT alleen gezien. NOOIT. Zelfs niet op de trap. NOOIT. Altijd is er iemand bij. Of om correcter te zijn: meerdere personen. Which is very confusing, want ik heb dus geen flauw idee wie van hen nu de eigenlijke kotgenoot is.
2. Hij speelt gitaar. Na middernacht. Wanneer ik ziek in mijn bed wil liggen. Of wanneer ik het kneusje wil uithangen.
3. Hij zingt. Op datzelfde tijdstip.
4. Zijn vrienden zingen ook. Op dat tijdstip.
5. Hij doet een beetje druuuuuuuugs. Wat mij geen r**t kan schelen, ware het niet dat de geur mijn kamer op sommige momenten infiltreert.
6. Op de momenten dat ik hem vriendelijk wil aanspreken over bovenstaande feiten, komen er vanuit allerlei gaten en hoeken plots vrienden van hem opduiken. Een beetje beschreven zoals in punt A.

You get the point. Al dagenlang houdt hij hier kotfeestjes and frankly, my dear, I couldn’t care less. Ware het niet dat dit zo’n dag is. Want van de vier avonden dat ik hier écht rustig wou slapen, was dit al de vierde avond dat hij mij dat verhinderde. De avonden dat ik gewoon tot een kot in de nacht weg was duidelijk niet inbegrepen, dus. En zo begon mijn dag.

En toen werd ik wakker. Ik wou niet wakker worden, laten we daar eerlijk in zijn. En ik wou al zeker niet tegen de vlijmscherpe hoek van het bed lopen. Pijn. Ik wou slapen. Of nee: Ik wou kunnen slapen wanneer ik dat wou. Ik zou gaan douchen. Douchen, het enige lichtpunt in mijn dag. Ik vond mijn sloefkes niet. Ik werd hysterisch. Het Lief vond de sloefkes voor mij. Ik deed ze aan en begaf me richting douche.

Daar lag ik dan, met in mijn linkerhand een handvat en in mijn rechterhand een tree. Mijn been lag in een onnatuurlijke positie dus ik stelde me recht. Ik deed alsof er niets aan de hand was en ging naar de douche. Maar ik maakte een plechtige belofte. Vandaag zou ik hem aanspreken, want als ik niet slaap word ik een gevaar voor de samenleving. En dus spitste ik mijn oren toen ik vandaag een jongen achter me hoorde binnenkomen. Dit was mijn kans!

Ik keek, wachtte enkele seconden, stapte zo traag dat ik me een oud vrouwtje voelde en… merkte dat hij weer niet alleen was. Seriously, dude, hebt gij verlatingsangst ofzow?