Omdat ik vandaag wel nog mensen kan lastig vallen in 140 karakters, maar niet meer met hele blogposts.

Omdat ik het best wel drukdrukdruk heb.

Omdat ik uiteindelijk toch niet zo interessant ben.

Omdat op de bandwagon springen zowel erg 1960 als erg 2011 is.

Omdat ik graag mooie dingen verzamel.

Omdat het blok is en de online aanwezigheid dan altijd stijgt.

Om al die redenen en zoveel meer ben ik gisteren ook beginnen tumbleren.

*

Enkele jaren later waren het knikkers. Ik wou die kleine knikkers, want die waren volgens het puntensysteem op onze school het meest waard. Tijdens een knikkerwedstrijd won ik een heuse shitload aan kleine knikkertjes. Ik had me nog nooit zo schuldig en egoïstisch gevoeld.

*

In mijn laatste jaar lagere school kwam Pokémon op. Ik was zot van Pokémon. Ik was zelfs zo zot van Pokémon dat ik naar Digimon keek. Gewoon, omdat het gelijkaardig was en ook omdat ik als kind een bizar soort televisieverslaving had. Voor enkele frank kregen we bij onze kauwgom Pokémonkaarten. De echte. Niet die flauwe met eigenschappen en een mooie lay-out die daarna voor hard geld verkocht werden. Nee, de kaarten die uit elkaar vielen als je ze te vaak bekeek. Ik moest ze allemaal hebben, want dat was uiteindelijk ook het motto van Pokémon. Ik heb ze nooit allemaal gehad en voor de nieuwe versie was ik te arm en te oud.

*

In de middelbare school wou ik dan weer gewoon veranderen van persoon. Ik bestudeerde de meisjes uit mijn school en vroeg me af hoeveel leuker het zou zijn om hen te zijn. De conclusie was meestal: zeer. Hoe leuk zou het zijn als ik steil haar had, net als de anderen? Hoe leuk zou het zijn als ik mager was, net als de anderen? Hoe leuk zou het zijn als ik mooie kleren had, net als de anderen? Hoe leuk zou het zijn als ik spontaan gesprekken kan aangaan met mensen, net als de anderen? Ja, als tiener wist ik ook wel wat ik wou: hen zijn. Alleen was ik te druk bezig dit te ontkennen.

*

Toen ik naar de unief kwam, wist ik wat ik wou. Alles achter me laten. Een streep trekken onder al het voorgaande, het hoofdstuk afsluiten en iemand worden die ik eigenlijk niet was. Na welgeteld één dag gaf ik dit op. Ik was niet dat meisje dat veel te dure Tequila Sunrise drinkt en oppervlakkige gesprekken houdt. Nee, ik was dat meisje dat geen alcohol drinkt en moeite heeft met sociaal contact. In tegenstelling tot alle jaren daarvoor had ik er vrede mee.

*

Nu weet ik wie ik ben. Ik ben zelfs blij met wie ik ben. “De seut is ook gearriveerd”, zeg ik als ik binnenkom. “Zeg”, luidt het antwoord. Ik lach. Ik ben graag de seut, want dat is wie ik echt ben en ik verloochen haar niet langer. Maar nu ik weet wie ik ben, weet ik niet langer wat ik wil. Ja, ik wil vier katten en een tuin. Ja, ik wil graag eindelijk plaats op mijn posters van Studio Ghibli op te hangen. Ja, ik wil graag een boeiende job. Maar wat wil ik écht? Tot ik het weet, droom ik maar van mijn vier katten.

Als het denkballonnetje boven je hoofd ‘ping’ zegt en er komt een boodschap in à la: ‘ah, dat meisje is nog niet lang bezig’ dan kan ik nu mijn buzzer al boven halen. Ik ben al lang bezig. Nadat ik een jaar gefitnessed (of gefitnesst?) had, ben ik eventjes out geweest. Maar nu ben ik al een half jaar terug in ‘the game’. Na dat half jaar zie ik er nog steeds uit als een vrouw die net bevallen is – net alleen qua gewicht, maar vooral qua gezichtsuitdrukking en –kleur. De meeste andere vrouwen in de fitness zijn strakke vrouwen met prachtige rondingen, gespierde kuiten en huidporiën vol botox waardoor ze niet langer kunnen zweten; of zo zie ik dat toch intussen.

Dus besloot ik laatst te klagen. Klagen, ik doe dat niet graag tegen vreemden. Dan voel ik mij te Vlaams. Maar  ik hield mezelf voor dat mijn fitness instructor en ik toch een band hadden. “Ik ben nog steeds niets afgevallen, zelfs geen 100 gram”. Dat ik te weinig sportte – want 3x 1.5 uur per week is onvoldoende om 100 gram af te vallen – en dat ik wellicht ook niets anders deed dan naar de nachtwinkel te rijden om daar vervallen chips en chocolaatjes te kopen. En dat ik eens echt moest proberen te lopen. Met ‘echt’ bedoelde ze dan op een loopband, want echter kan in een fitnesscentrum niet.

Op dat moment wist ik dat ik weldra oog in oog zou staan met mijn aartsvijand: de loopband. Hiervoor zwom, crosstrainde en fietste ik het zweet – maar niet de calorieën – uit mijn lijf. Vanaf heden moest ik lopen. Eventjes wou ik mezelf aan het woord laten:

“Maar mevrouw, ik ben bang van de loopband. Héél bang. Hij ziet er gemeen uit en maakt veel lawaai en ik ga er héél zeker afvallen, mijn been breken en uitgelachen worden door alle aanwezigen.”

In plaats daarvan zei ik wat ik zowat altijd zeg als ik iets niet oké vind:

“Oké.”

En zo kwam het dat ik vorige week voor het eerst op mijn leven op een loopband stond. Ik had Het Lief gedwongen mee te gaan en de loopband naast mij te gebruiken, aangezien ik de poepers had en dus niet alleen wou lopen. Zodra de loopband aan zowat 2 km per uur onder mij door rolde, keek ik hem met paniek in mijn ogen aan.

“De mijne staat op 5”, zei hij.

“Neeeeeee”, zei ik, niet zonder voeling voor enige dramatiek. Ik voerde de snelheid op en sprak de woorden: “ik durf niet”. En met ‘ik sprak’ bedoel ik ‘ik herhaalde ze tien keer in recordtempo’.

De man op de loopband naast ons keek mij aan met een blik waar niets anders sprak dan “ergerlijk mens met uw rood gezicht en uw zweetplekken overal, stop met zagen en begin te lopen”. Hierdoor schoten er maar twee opties over: 1) de onbekende man aanvallen of 2) lopen.

Ik koos voor het laatste.

Maar ik kwam hier vertellen over mijn vreemde eigenschap. Toen mijn fitness instructor mij zei dat ik moest beginnen lopen, tekende ze een schema uit. Start to run. Afwisselend lopen en wandelen. Je zou denken dat ik daar tevreden mee zou zijn. Als je anderhalf uur loopt op een crosstrainer kan je toch wel vijf minuutjes in totaal lopen op een band? Maar daar moest ik niets van hebben. Ik ga meteen voor de big guns. Ik leg de lat hoog, te hoog.

En zo komt het dat ik gisteren voor de tweede keer in vijf jaar tijd gelopen heb. Zo komt het dat ik besloot om maar eens direct 25 minuten te lopen, zonder toegevingen. Zo komt het dat ik in totaal vier kilometer heb afgelegd – en hoewel jullie gezonde loopfreaks mij nu in hun vuistje uitlachen, ben ik best tevreden. Zo komt het vooral, dat ik na de loopsessie al mankend – want mijn hielen lagen beide volledig open – naar Het Lief waggelde – want het doet zeer vreemd om eerst op een loopband te staan en daarna niet meer – om mijn hand in de lucht te steken en een high five af te dwingen.

Dus als u in uw fitnesscentrum een rood aangelopen meisje al waggelend een high five ziet geven, high five dan mee in gedachten. Want de volgende keer zal het vijf kilometer zijn.

Wel, zo gaat dat niet in het echte leven. Ik heb altijd gedacht dat eens ik dagelijks de trein zou nemen, ik ogenblikkelijk volwassen zou zijn. Alle volwassen mensen nemen namelijk de trein. Alle volwassen mensen doen ook heel volwassen dingen op die trein: verbitterde gesprekken voeren, klagen over vertragingen, luidkeels bellen naar hun partner, weigeren hun gigantische aktetas/handtas opzij te leggen opdat ik zou kunnen zitten en ga zo maar door. Zoveel activiteiten die voorhanden zijn op het treinstel. En toch word ik niet volwassen op de trein.

Ik denk dat het te maken heeft met mijn noodlottige keuze in zitplaatsen. Ik blijk nogal een voorkeur te hebben mij onbewust neer te zetten naast mensen die verre van volwassen zijn. Zo heb ik mij eens neergevleid naast een groep tieners die over niets anders konden praten dan bollen en uw moeder. Daar word ik nu ook niet meteen veel wijzer en volwassener van. Ik weet nu wel dat bollen makkelijk te verkrijgen zijn, ergens in de provincie Antwerpen. Vermoedelijk de Antwerpse Kempen, aan het accent te horen. Ik zet mij ook vaak neer naast ‘de rustige man’, die vervolgens een Johnny blijkt te zijn die zijn MP3-speler veel te luid heeft staan. Als gevolg moet ik mijn MP3-speler nog luider zetten om de beats uit mijn gehoorveld te bannen. Ook een activiteit waar je niet meteen volwassen van wordt.

Als laatste categorie heb ik nog de ‘rare man’. De grootste categorie. De rare man staart naar mij met een blik die het evenwicht houdt tussen ‘ik vermoord je, jij domme kalle’ en ‘ik overlaad je met gigantische teddyberen, jij klein meisje’. Het ergst is wanneer hun blik gebrand blijkt op mijn gezicht en ik als een psychopaat naar àlles probeer te kijken behàlve hun gezicht. Ik vermoed dat ik er op zo een moment een beetje uit zie als een zwerversvrouw die de kriskrasse vlucht van een vlieg volgt.

En dus ben ik de laatste maand te weten gekomen dat treinen helemaal niet zijn zoals ik ze mij had voorgesteld. Geen extreme bewustwording. Geen vriendelijke gesprekken met onbekenden die je langverwachte soulmates blijken te zijn. Geen hoffelijkheid. Ik had namelijk een hypothese dat alle hoffelijke mensen ondertussen niet meer met de auto rijden (want wanneer heeft u laatst nog een hoffelijk chauffeur ontmoet?), maar met de trein gaan. Die hypothese blijkt fout. Want hoewel ik helemaal niet de meest volwassen vrouw ben op de trein, ben ik wel dat ene kneusje dat blijft wachten tot iedereen uitgestapt is. Dat ene kneusje dat niet wringt en duwt om een zitplaats te bemachtigen. Dat ene kneusje waarvoor u uw handtas niet opzij legt. Dat ben ik. En dan denk ik: ik ben nog niet genoeg gehard door het leven. Ik ben nog niet volwassen genoeg.

Hoewel ik vandaag voor het eerst vraagtekens had bij deze techniek, bleek hij opnieuw in mijn voordeel te werken. Het was niet het beste examen dat ik ooit afgelegd heb, maar ik denk toch niet dat ik de prof in tweede zit terug zal moeten zien. Na het examen was het 9u20. De dag was nog jong. Ik stond er zelfs wat van versteld wat je allemaal gedaan kan krijgen in een dag die om 6u30 begint. Vervolgens deed ik er vijf uur over om een attest voor de NMBS te krijgen, maar in die vijf uur zit ook mijn middageten, een aflevering van Glee en nog meer marginaal gedans.

In die vijf uur zat jammer genoeg ook mijn eindeloos verdwalen in Leuven. Ja, ik woon al vijf jaar in de kleinste studentenstad ter wereld en toch moet ik nog panisch naar het werk van Het Lief bellen met de woorden “ik ben verloren gelopen in Leuven, HELP MIJ”. Ondertussen was het nog eens beginnen gieten dus ik werd er niet vrolijker op dat ik 1) hopeloos te laat was voor mijn “ik ben er over een uur”-belofte, 2) helemaal natgeregend was om één enkel papiertje te gaan halen, 3) plots enorm veel last had van mijn hoofdtelefoon waardoor het voelde alsof mijn hoofd geplet werd tussen 2 muren.

Met het papiertje in mijn hand kon ik dan eindelijk – via een omweg genaamd Fnac – terugkeren naar mijn kot. In de reflectie van verschillende winkelruiten kon ik mezelf zien and I didn’t like what I saw. Mijn haar in een los dotje naar achter, mijn wangen bomvol rimpels, wallen van te weinig slapen, een veel te grote jas voor een veel te klein meisje. Het zag er niet oké uit. Als ik mijn haar naar achter draag, moet ik altijd denken aan mijn middelbare school. Niet dat ik daar altijd met mijn haar in een staartje liep – alleen de eerste vier jaar deed ik dat. Maar de associatie blijft. Vanaf het vijfde middelbaar ben ik mijn haar los beginnen dragen, in de hoop meer succes te hebben bij de jongens. Gigantisch gefaald, die actie. Ik bleef even doorzichtig als met mijn haar in een staartje. Al is doorzichtig niet meteen het juiste woord. Als er mensen ’s ochtends naar je roepen dat je een ‘dikke, lelijke koe’ bent, kan je jezelf moeilijk doorzichtig noemen. Ik was misschien zelfs net té zichtbaar, bedenk ik mezelf vijf jaar later. Ondertussen probeer ik al jaren op te gaan in de massa –echt doorzichtig te worden dus – om dergelijke situaties te vermijden.

Daar ligt mijn trauma. In die middelbare school. In het derde middelbaar. Of misschien zelfs het vierde middelbaar. Met de jaren begint dat allemaal wat vager te worden. Behalve de herinnering op zich. Met het hele jaar trokken we naar Frankrijk: niet alleen mijn klas, maar ook alle andere klassen. Ik vond dat extreem tof, want ik was nog nooit verder geweest dan de Franse noordkust en nu zou ik eindelijk Parijs en Mont Saint-Michel zien en zou ik vriendjes kunnen maken en lekker naïef als ik was, dacht ik dat dit het keerpunt in mijn leven kon worden. Vertrekken als wilde boerendochter en terugkeren als lustobject dat bovendien plots vloeiend Frans sprak. Want zo werkte het tien jaar geleden: je ging vijf dagen naar Frankrijk en je sprak vloeiend Frans. In mijn universum toch. Helaas. Op een vooravond besloot de schoolorganisatie een groepsdynamiekbevorderende activiteit op poten te zetten. De team building voor het begrip team building was uitgevonden. In die tijd betekende dat: volksdans – Ja, ik zat op _zo_ een school. We gingen in een kring staan en naast mij stond een kleine, mooie, blonde jongen uit de wiskundeklas. Economie-Wiskunde. Hij keek mij minachtend aan. Ik stak mijn hand naar hem uit: in een volksdans is het namelijk essentieel dat je elkaars handen vast neemt. Zijn lippen vormden woorden die klonken als ‘ei, nee, ge moet niet denken dat ik uw handen ga vastnemen, gij zijt lelijk’. Luttele seconden later begon de volksdans, met een gat in de cirkel – dat tussen zijn hand en mijn hand.

Sindsdien heb ik gezworen nooit nog naar Frankrijk te gaan. Ik heb gezworen nooit nog een volksdans te placeren. Ik heb die dag gezworen dat ik nooit nog leerkracht zou worden – wat op dat moment mijn droomjob was. Op die dag heb ik onbewust ook gezworen dat ik voor eeuwig het lelijke eendje zou zijn; dat hij gelijk had.

Vandaag wandelde ik in snelle tred langs de groep scholieren die ik de voorbije drie jaar wekelijks passeer. Ik zet mijn MP3-speler dan extra luid, omdat ik geen gemene opmerkingen wil horen. Ik begin sneller te wandelen, kijk als een geslagen hond naar beneden en probeer te allen tijde elk oogcontact te vermijden. Vandaag was het niet anders. Ik zag een groep jongens recht op me afkomen, had het gebruikelijke visioen dat ze me in de beek zouden gooien, maar in plaats daarvan bleef één jongen mij aankijken. Ik maakte er een zaak van snel weg te kijken. Vanuit mijn ooghoek kon ik zien dat hij nog steeds naar mij keek. Hij draaide zijn hoofd.

“Oh mijn God, ik ga de beek in”, dacht ik. Ik was opgelucht dat ik niet mijn schoonste schoenen had aangedaan.

Vervolgens hoorde ik luid boven mijn hoofdtelefoon een gefluit weerklinken. De zestienjarige, lonkende jongen had naar mij gefloten en een soort ‘oehlala’ geproduceerd. Dat is voor mij veruit de meest bevreemdende ervaring die ik ooit gehad heb.

Daarom kwam ik plots op een prachtig idee. Of toch een idee dat prachtig te noemen valt tijdens blokdagen, want dan worden alle ideeën plots prachtig. U weet wel hoe dat gaat: hoe minder het idee je toelaat om écht te werken des te prachtiger het lijkt. Het idee is: telkens als ik een fenomeen tegen kom dat ik niet begrijp, kom ik dat hier verkondigen en jullie verlichten mij. Omdat uitstel afstel is, begin ik er meteen aan. En ik begin met de geweldige categorie ‘Johnny-bakken’.

Ik begrijp best dat sommige mensen hun auto graag zien, er veel geld aan willen uitgeven en een smaak hebben die afwijkt van de mijne. Tot dusver geen probleem. Daaruit vloeit een zeker begrip voor wat ik foeilelijke tribals en teksten vind, maar wat voor anderen misschien het summum van de dichterlijke vrijheid is. Er is echter één iets dat ik écht niet begrijp: de racestrepen. Voor zij die niet weten wat racestrepen zijn, zou ik zeggen: meet the racestrepen.

U ziet het. Het zijn twee evenwijdige strepen die midden over de auto lopen. En ik, ik ben te dom om dat te begrijpen. Ik snap niet wat die racestrepen voorstellen, ziet u. Zijn het gewoon twee evenwijdige lijnen? Stellen het bandensporen voor? En als het bandensporen voorstellen, waarom schilder je ze dan in het midden op je wagen? Is er een verborgen boodschap zoals: “ik heb al bandensporen op mijn wagen staan dus het is helemaal oké als jij met jouw wagen probeert over mijn wagen te rijden’? Of ligt er echt een diepe betekenis achter die terug te vinden is in de geschiedenis van het racen? Verlicht mij, Johnny’s die hier terecht zijn gekomen via de zoekterm “BMW + racestreep + fakken otto”. Andere verlichte mensen mogen mij ook helpen, natuurlijk.

P.S. Als u klaar bent mee daarmee te verlichten, mag u mij ook uitleggen wat de betekenis is achter de zwarte motorkap. Tot dusver dacht ik altijd dat het ging om vervanging voor de originele motorkap die kapot gegaan was tijdens het bumperkleven – aaah, die vooroordelen! – maar blijkbaar is het een halve rage.

2010 was niet meteen het beste jaar dat ik me had kunnen wensen. Het is te zeggen: het leek het beste jaar te worden dat ik me had kunnen wensen, tot eind mei. Vanaf mei werd zowat elke dag gekleurd door het Afscheid. Nu nog steeds denk ik dat we met twee auto’s moeten gaan, omdat we met zes zijn. In werkelijkheid passen we nu echter in één auto. U moet daar maar eens over nadenken, over hoe de meest ridicule dingen plots een centrale plaats kunnen innemen in uw gedachtegoed.

Omdat ik eigenlijk helemaal niet goed ben in diepe, treurige gesprekken ga ik mij in mijn eindejaarslijstje concentreren op de mooie dingen. Omdat iedereen daar iets aan heeft. Hiervan krijg ik een glimlach op mijn lippen:

• Komen Eten tijdens de fitness. Ik zou alleen al gaan fitnessen om Komen Eten te kunnen kijken.
• Als een mannelijke soortgenoot mij voorlaat op een krachttoestel. Want dan weet ik dat er nog echte gentlemen bestaan. Een echte gentlemen laat een vrouw namelijk voor, ook al ziet ze eruit als een veredelde tomaat die elk moment zal ontploffen.
• Johnny’s.
• Johnny’s die als een zot komen voorbij gestoken om uiteindelijk toch voor hetzelfde rode licht te staan.
• Of nog beter: die keer toen een Johnny trachtte een auto op Johnniaanse wijze voorbij te steken om vijf seconden later te ontdekken dat het een undercover flikkenauto was.
• Gezelschapsspellen. Ik zou er elke dag kunnen spelen.
• Manga. Ik zou er elke dag kunnen lezen.
• Anime. Ik zou er elke dag kunnen kijken.
• Mijn aanleg voor obsessie, waardoor ik dagenlang nutteloze dingen kan doen en het mezelf achteraf niet eens echt beklaag. Zoals de dingen hierboven.
• Romantische sequenties in boeken die eigenlijk helemaal niet romantisch zijn.
• Arcade Fire.
• Het Lief.
• Pasta vier kazen. Met veel gorgonzola.
• Parmesan.
• Leuven.
• Walter Moers.
• Wanneer ik tijdens het oversteken mijn hand opsteek en de chauffeur lacht of zwaait terug.
• Verse muntthee.
• En kittens. Veel kittens. 

(Foto’s via weheartit.com)

Geen paniek, ik heb het niet tegen jullie als groep. Ik heb het tegen jou. Jij, de mannelijke BMW-bestuurder die op 26/12/2010 omstreeks 14:00 stond te pronken op de parking van Utopolis Mechelen. U ontmoette mij op  iets wat men in het Engels ‘not my finest hour’ zou noemen. De volledig ondergesneeuwde parking van het cinemacomplex zorgde ervoor dat Het Lief en ik nogal moeilijk een parkeerplaats vonden. Toen we dachten er eindelijk één gevonden te hebben, bleek dit een doorgang te zijn. Wij zijn vriendelijke mensen dus manoeuvreerden we ons recht in een berg sneeuw om een auto te laten passeren.

Vervolgens bleek al snel dat we vast zaten. Dat was niet de eerste keer dat wij vast zaten met ons Italiaans ros. Onze auto is gemaakt om door het mooie Toscane te cruisen, de jouwe is gemaakt om door gans het Deutsche land te fahren. U kwam logischerwijs dan ook helpen toen ik het hoopje staal met mijn Lief erin uit de sneeuw wou duwen. Het zit namelijk zo: ik ben 22 jaar en ik heb nog steeds geen rijbewijs. Ik heb zelfs nog nooit op de bestuurdersstoel gezeten. Daarom dat ik als klein meisje de auto stond te duwen en niet mijn mannelijk, sterk Lief.

Samen met u, beste BMW-bestuurder, duwde ik. De auto bewoog echter niet. Ik zette me klaar om een tweede keer samen te duwen. Tot mijn grote verbazing zag ik echter uw rug, toegekeerd naar mij. U sprak de gevleugelde woorden ‘dat ziet er hier niet goed uit’, liep naar uw BMW, stapte in, reed ons voorbij en u had nog het lef te toeteren omdat we ‘in de weg stonden’.

Graag wil ik u twee dingen meedelen. U en de hele stoet auto’s achter u die wel konden kijken en lachen, maar niet helpen.

Eén: Na u kwam een koppeltje helpen. De man gaf Het Lief veel advies, goed advies zelfs. De vrouw en ik duwden, maar toch kwam er geen schot in de zaak. Soms is advies alleen niet genoeg. Hierna kwam echter een beer van een vent helpen. Na één seconde waren we uit de sneeuw en konden we verder. Zo slecht zag het er dus toch niet uit.

Twee: Mijn nieuwjaarsvoornemen – dat ik alweer grandioos zal vergeten tegen februari 2011 – is minder verbitterdheid t.o.v. mijn medemens. Als volwassen persoon ben ik mijn geloof in het intellect en de hulpvaardigheid van de doorsnee Vlaming nogal kwijtgespeeld, ziet u. In 2011 wil ik een positievere houding aannemen. Gelukkig voor u en mij is het nog 2010 en kan ik dus nog steeds het volgende zeggen: U bent een lul en dat ziet er ook niet goed uit.

Vannacht was het Sinterklaas. Sinterklaas komt op kot een dag later omwille van de normale redenen à la “op maandag is iedereen er”. Dus had ik een mooi zakje gemaakt met vijf chocoladerepen in en een brief. Een plastic zakje dat ik had afgesloten. Dat zag er zo uit:

Het plastic zakje is belangrijk in dit verhaal dus kijk er rustig, lang en goed naar. Zoals het Sinterklaas beaamt was het de bedoeling ’s nachts ongezien het snoepgoed te verspreiden. Tot zover alles goed. Alles goed tot ik om drie uur deze nacht naar het toilet moest. Ik had mezelf voorgenomen nog niet te kijken wat er in mijn schoenen – fake Uggs die ik gebruik als wintersloffen – lag. Ik wou namelijk ’s ochtends verrast worden. Dus ik liep mijn schoenen straal voorbij richting toilet. Op de terugweg werd ik echter geconfronteerd met andere schoenen waar ik recht op keek. En toen begon het.

Ik zag mijn eigen zakje, een theezakje en een mandarijntje. Ik zag ook snoepjes – echte bezekes – zonder verpakking en een chocolademannetje zonder verpakking. Geen plastic zakje. Of papieren zakje. Of vacuümgezogen zakje. Ik nam mezelf voor het me niet aan te trekken en te gaan slapen. Dat kreeg ik echter niet over mijn hart en ik nam alles mee naar binnen. Ik legde het op mijn bureau en ging terug in bed liggen. En toen begon die no fun at all­—kant van mij zich te moeien.

‘Die snoepjes hebben in uw schoenen gezeten. Schoenen zijn per definitie niet proper. Als logisch gevolg is het snoep vuil. De chocolade is gecontamineerd. De bezekes idem. Het mandarijntje lust ge niet. Uw eigen zakje hebt ge aan uw lief beloofd. Proficiat met uw theezakje.’

Ik ben nogal een smetvreesachtig mens als het aankomt op mijn eten. Bovendien ben ik nog eens echt een tiran als het aankomt op chocolade, want alle chocolade is van mij. Of zoiets. Dus lag ik wakker. Want zowel mijn smetvreesalarm als mijn chocoladealarm loeiden.

‘Nu ligt dat chocolademannetje hier wel op uw kot, maar dat ligt nog altijd in de open lucht. Als er hier een vliegje zit, kan die er zomaar gaan opzitten. En het volschijten.’

Dat vond ik nogal logisch. Dus stond ik opnieuw op en propte ik het chocolade mannetje en de bezekes in een plastic zakje. Zo een plastic zakje als op de foto. Probleem opgelost, dacht ik. Maar in plaats van in slaap te vallen, kon ik alleen nog denken aan besmette chocolade. Dus lag ik een half uur te woelen alsof ik aangevallen werd door een wolf. En niet zo een makke wolf als het exemplaar in Twilight.

Het Lief werd wakker. Hij vroeg wat er aan de hand was. Dus ik vertelde hem over de chocolade. In de schoenen. En de contaminatie. En de bezekes. En de besmetting. En dat ik daar nu nooit nog van zou kunnen eten.

‘Zijt gij nu echt serieus bezig over dat snoep?’

Dat was de nuchtere vraag van Het Lief. Ja, ik was serieus bezig over dat snoep. Ik ben er nog altijd niet goed van. En daardoor besef ik dat ik een uptight, high-maintenance bitch ben waarrond mensen nooit een rituele dans zullen doen. Maar als u later ooit bij mij komt eten, weet dan maar dat uw eten niet gecontamineerd zal zijn. Want ik zal u eens iets zeggen: ik ben zo uptight dat ik dingen die naast het snijplankje vallen in de vuilbak gooi. Of aan Het Lief geef. Meestal dat tweede, want we denken toch ook aan het verminderen van de persoonlijke afvalberg. Daar gaat uw positief beeld over mij.

De laatste weken heb ik het zo druk dat ik geen seconde rust heb. Letterlijk. Als ik al een seconde rust heb, breng ik die al slapend door waardoor het niet telt als rust maar als slaap. U begrijpt die logica vast wel. Als u nu denkt dat ik in mijn weekend op zoek ben naar rust dan denkt u verkeerd. Ik zoek in mijn weekend de ideale mix tussen hyperkinetisch cirkeltjes lopen en 24 uur slapen. Want in beide gevallen ken ik geen rust, maar ook weinig genot. En dit weekend gaf mij de ideale mix.

Zo sprak ik af met een vriendin die ik al maanden niet meer gezien had. Mensen doen wellicht constant zulke dingen, maar ik word daar zacht van. Vier jaar geleden zou ik op dit moment bijvoorbeeld nog op haar kot gezeten hebben. Dat weet ik omdat ik vier jaar geleden vaker op haar kot zat dan het mijne. Toen wist ik niet dat er een tijd zou zijn dat ik zou schrijven dat ik haar “al maanden niet meer gezien had”. We shopten en dronken thee en koffie. Zij koffie en ik thee. We namen afscheid met een “dit moeten we vaker doen”, zoals echte volwassenen dat doen. We beseften als echte volwassenen dat deze zin de volgende keer gepaard zal gaan met een “het was wéér veel te lang geleden”.

Hierna trok Het Lief als een echt volwassen man zijn Mastercard uit zijn portefeuille om mij geld voor kleding voor te schieten. Damn, ik voelde mij goed. Sexy. Daarnaast voelde ik mij ook misvormd met mijn wreed bizar figuur. Maar misvormd op een sexy manier. Het kwam door de veel te dure schoenen die sinds een week mijn voeten sieren. In combinatie met mijn nylon. Hakken en nylon. Ik word ook ouder.

Daarna trokken we als volwassen mensen naar de Delhaize. We deden boodschappen en maakten snelsnel wat eten. Snelsnel, want we moesten naar de 11.11.11 Quiz. Wij doen mij aan spelletjes voor het goede doel. Waar we producten kopen van Oxfam Wereldwinkel. We discussiëren over de actualiteit, over goede en foute antwoorden. Het Lief ziet er smart uit, zei de vriendin die middag. Als een echte werkmens. Als een volwassen man. Ik gaf haar gelijk en zie het nu ook. We zien er allemaal best wel volwassen uit.

Maar als ik een antwoord weet, gil ik als een kind. Als we in de top tien eindigen, verschijnt er een rare grijns op mijn gezicht. Als we naar de prijzentafel gaan, ben ik bereid te strijden. En het leukste moment van elke quiz is toch dat moment waarop een vriendin met een lach van het ene oor tot het andere hààr prijs toont: een CD vol cartuning hits.