‘Oh God, dit is wéér zo een dag’, wou ik roepen nadat ik net een baksteen doorheen het raam van een niet nader genoemd interim-kantoor wou gooien. In plaats van deftig te zoeken achter zo’n steen, besloot ik maar af te druipen en mijn wraakacties op een veel intellectueler niveau te parkeren. Ja, plots zag ik een toekomst voor mij waarin ik een eigen interim uit de grond stampte die zoveel beter was dan kantoor X. Ik zag mijn interimkantoor het andere volledig opslorpen. Mind you, we hebben het hier over één van de grootste kantoren in België. Ambitie, ik heb het!

Dus daar stond ik dan, met een brood in mijn armen op de Bondgenotenlaan. De studentenadministratie gesloten en het interimkantoor ook gesloten. Zoiets kan zéér zwaar tegensteken op een mindere dag in de vrouwelijke cyclus, I can assure you. Mijn kot nabij de ring van Leuven, geen fiets. Het waren ik en mijn voeten. En dus deed ik wat ik altijd doe wanneer ik kwaad ben: lopen. Aangezien ik daar ook vaak te lui voor ben, hield ik het op een gedreven snelwandelen. Mind you dat dit zich allemaal afspeelt op de Bondgenotenlaan en dat het niet evident is om daar te snelwandelen tussen al de raamklevers.

Ik wandel. Snel. Ik neem de etalages in mij op zoals het hoort: als een sneltrein. En toen plots was het daar. Ik was de etalage al voorbij gesneld, omdat ik nu eenmaal aan het snelwandelen was. Ik besloot op mijn stappen terug te keren en zelf een raamklever te worden. Het waren ik en mijn voeten. Ik, mijn voeten en een prachtig paar botten om deze in te proppen. Ik keek naar het prijskaartje en wou voor de tweede keer die dag een baksteen door een etalage smijten. Oneerlijke wereld, it was.

Ik wou al die mensen wel eens weg uit mijn Leuven. Gisteren hoorde Leuven een verlaten boerengat te zijn. Maar dat was het niet. Dus besloot ik een alternatieve route te nemen naar mijn kot. Een rustigere route. Het zou mij kalmeren en mijn hormonen zouden één kunnen worden met de natuur. All fun and games, ware het niet dat ik mezelf 10 minuten later bevond op de Kapucijnenvoer en geen flauw idee had hoe ik terug naar mijn kot moest. Leuven, ik ben er al drie jaar, maar afwijken van het pad is nog steeds niet aan mij besteed. Dus wou ik maar een baksteen op de Kapucijnenvoer smijten.

Oh ja, gisteren was weer zo een dag. Met een scheefgezakt brood kwam ik aan op kot. Vier uur later, daarentegen, kwam ik met een paar retedure schoenen aan op kot. Volgende keer opteer ik toch maar voor de baksteen-piste.

‘Dit is zo een dag’, bedacht ik me vanmorgen toen ik met mijn linkerhand een handvat vast had en in mijn rechterhand een tree geklemd had. Ja, dit was duidelijk zo’n dag. Tijdens het wandelen naar wat het enige lichtpunt van de dag kon zijn, was ik van de trap gevallen. En daar lag ik dan. Proberend om mezelf in evenwicht te houden zodat ik niet helemààl van de trap zou donderen.

Het begon allemaal om middernacht, wat technisch gezien het begin van de dag is. Om middernacht wou ik gaan slapen, want op sommige dagen ben ik nu eenmaal een kneusje. Er bleken andere mensen te zijn die niét om middernacht wouden gaan slapen. Zoals mijn overbuur, bijvoorbeeld. Mijn overbuur is volgens mij allergisch aan een aantal zaken. Ik zal u in de volgende lijst met puntjes mijn overbuur schetsen zoals ik hem schets voor mezelf:

1. Hij is nooit alleen. In de twee weken dat ik hier zit, heb ik hem nog NOOIT alleen gezien. NOOIT. Zelfs niet op de trap. NOOIT. Altijd is er iemand bij. Of om correcter te zijn: meerdere personen. Which is very confusing, want ik heb dus geen flauw idee wie van hen nu de eigenlijke kotgenoot is.
2. Hij speelt gitaar. Na middernacht. Wanneer ik ziek in mijn bed wil liggen. Of wanneer ik het kneusje wil uithangen.
3. Hij zingt. Op datzelfde tijdstip.
4. Zijn vrienden zingen ook. Op dat tijdstip.
5. Hij doet een beetje druuuuuuuugs. Wat mij geen r**t kan schelen, ware het niet dat de geur mijn kamer op sommige momenten infiltreert.
6. Op de momenten dat ik hem vriendelijk wil aanspreken over bovenstaande feiten, komen er vanuit allerlei gaten en hoeken plots vrienden van hem opduiken. Een beetje beschreven zoals in punt A.

You get the point. Al dagenlang houdt hij hier kotfeestjes and frankly, my dear, I couldn’t care less. Ware het niet dat dit zo’n dag is. Want van de vier avonden dat ik hier écht rustig wou slapen, was dit al de vierde avond dat hij mij dat verhinderde. De avonden dat ik gewoon tot een kot in de nacht weg was duidelijk niet inbegrepen, dus. En zo begon mijn dag.

En toen werd ik wakker. Ik wou niet wakker worden, laten we daar eerlijk in zijn. En ik wou al zeker niet tegen de vlijmscherpe hoek van het bed lopen. Pijn. Ik wou slapen. Of nee: Ik wou kunnen slapen wanneer ik dat wou. Ik zou gaan douchen. Douchen, het enige lichtpunt in mijn dag. Ik vond mijn sloefkes niet. Ik werd hysterisch. Het Lief vond de sloefkes voor mij. Ik deed ze aan en begaf me richting douche.

Daar lag ik dan, met in mijn linkerhand een handvat en in mijn rechterhand een tree. Mijn been lag in een onnatuurlijke positie dus ik stelde me recht. Ik deed alsof er niets aan de hand was en ging naar de douche. Maar ik maakte een plechtige belofte. Vandaag zou ik hem aanspreken, want als ik niet slaap word ik een gevaar voor de samenleving. En dus spitste ik mijn oren toen ik vandaag een jongen achter me hoorde binnenkomen. Dit was mijn kans!

Ik keek, wachtte enkele seconden, stapte zo traag dat ik me een oud vrouwtje voelde en… merkte dat hij weer niet alleen was. Seriously, dude, hebt gij verlatingsangst ofzow?

Ik denk dat ik maar eens naar Spanje ga.

Oh ja, als het vliegtuig van Brussels Airlines dat maandagmorgen vertrekt om 06h30 crasht, steekt dan maar allemaal een kaarsken aan voor mij.

Studiekeuzes. Het is iets waar ik 3 jaar geleden niet van wakker lag. Toen had ik nochtans alle reden om ervan wakker te liggen, maar ik dacht daar toen anders over.

“Ik word journalist”, vertelde ik aan geïnteresseerden. “Voor een enorm prestigieuze krant of een bekend tijdschrift en tientallen jongeren gaan naar me opkijken, omdat ik zo’n interessante artikels zou schrijven dat ze er in no time stijve tepels van krijgen’.

Ik had ambitie, als kind. En mijn omgeving juichte me toe.

“Gij moet schrijven, gij kunt dat goed.”, zeiden ze me. “Gij hebt tàlent”, klonk het.

Ik had geloof, als kind. Ik geloofde de mensen die me fluisterden dat ik talent had. Ik zou iets betekenen in de wereld. Ik stelde alles af op mijn schrijven, omdat het het eerste compliment was dat ik had gekregen. Het was het eerste waarvan iemand me ooit zei dat ik er goed in was.

Studiekeuzes. Drie jaar later lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Of ik wel de goede keuze heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat ik wég wil waar ik nu ben. Qua academisch succes heb ik er nochtans geen reden voor. Ik weet niet hoe herexamens voelen en ben er vrij zeker van dat ik mijn Master Communicatiewetenschappen makkelijk in vier jaar kan afleggen. Nee, dat is niet de reden van mijn kopzorgen.

’s Nachts lig ik wakker. Ik denk aan wat ik niét heb gekozen. Ik kijk terug naar het verleden en zie dat ik mezelf een beetje voorgelogen heb. Ik zie dat ik mijn eigen leugen geloofde. Maar een oude wijsheid vertelt me stilletjes in mijn oor dat hoe snel de leugen ook is, de waarheid haar wel inhaalt. En dat moment is aangebroken, vrees ik.

“Ik wil geen journalist worden”, vertel ik aan geïnteresseerden. “Het is oneerlijk een 17-jarig kind zo’n beslissing te laten nemen. Ik wist niet wat ik deed. Schrijven is niet mijn talent.’

“Ge hebt fout gekozen”, zeggen ze me. “Maar wij ook.”

Of: Hoe mensen volwassen worden en de wereld rondom hen ook. Of: Hoe ik stilaan begin te beseffen wat ik écht wil en hoe dat for some reason onmogelijk lijkt.

‘Bambi’. Hét antwoord als je aan mensen vraagt welke film de meest droevige is. Daarop volgt dan een hele uiteenzetting over de dood van de moeder en Bambi die daar alleen achter blijft, zo moederloos. Natuurlijk wil het lot dat ik enorm tegendraads ben, zelfs als ik dat niet wil, want Bambi kan mij tot geen tranen bewegen. Nooit. Ik kan mij zelfs niet herinneren dat ik als kind geweend heb bij Bambi. Waarop u kan opperen dat het menselijk geheugen slecht is. Wat natuurlijk de volledige waarheid is, maar ik kan met gemak tientallen films opnoemen waarmee ik als kind wel geweend heb.

En één van die films is Frank en Frey, voor de echte hardcore filmliefhebbers onder ons ook wel The Fox and the Hound genoemd. Frank en Frey is mijn Bambi. Bij Frank en Frey huilde ik elke keer opnieuw. En opnieuw. Zélfs als ik ‘m twee keer achter elkaar keek. Zélfs als ik hem twee keer achter elkaar keek en de tweede keer mijn hoofd bij elke triestige scene onder een deken stak en weigerde het deken van mijn hoofd te tillen. Het leek wel alsof mijn hersenen één of ander automatisme hadden ontwikkeld. En u weet wat ze zeggen van automatismen: die gaan nooit weg.

Indeed so, want zelfs als verbitterde puber kon ik erom wenen. Indeed so, als (bijna) volwassen vrouw moet ik er nog steeds van bleiten. En indeed so, ik heb niet eens de hele film nodig, dit fragment is méér dan genoeg om een traan van mijn wang te voelen rollen. I am thàt easy.

Over een week ben ik te fier om dit toe te geven, dus doe ik het nu maar:

Voor het eerst proef ik hoe bitterzoet smaakt en ik moet zeggen dat ik het niet lust.

Sommige woorden laten je niet los. Sommige woorden achtervolgen je, of je dat nu wilt of niet. Toegegeven zijn het vaker negatieve woorden die me achtervolgen, omdat die nu eenmaal diepere wonden snijden. En dus terwijl ik druk bezig was met weg te lopen van al dat negatieve, bevond ik me plots in Diest. Dat ligt ergens in de buurt van Aarschot, want die treinhalte gaat eraan vooraf.

Daar stond ik dan, in Diest. Het was er verlaten, exact zoals ik me het voorstelde. Ik liep verdwaasd naar de verschillende bushalten en vond diegene waar ik moest zijn. U moet weten dat mijn geografische kennis ophoudt bij de exacte situering van mijn boerengat op de Belgische kaart. Ja, u kan mij een blinde kaart geven en ik kan exact zeggen waar mijn dorpje ligt. Of om eerlijker te zijn: waar dat naburige boerengat ligt waar ik middelbare school gelopen heb. Want in plaats van ons nuttigere dingen te leren, leerden ze ons het spuuglelijke dorp aan te duiden op een blinde kaart. Dus stond ik daar in Diest, met in gedachten een kaart zo blanco als diezelfde blinde kaart. Ik herhaalde voor mezelf welke bus ik moest nemen. Ik was 100% zeker van het nummer, maar zoals dat wel vaker gaat met bussen waren er twee exemplaren van. Er zijn namelijk ook twee rijvakken en twee rijrichtingen. Daar ging mijn oh zo geweldige plan.

Op het moment dat ik het officieel wou opgeven en mezelf de domste kalle van België wou noemen, kwam er meer volk. Eindelijk. En nog meer volk. En daar stond ik dan, in het midden van een mensenzee. Mijn kampeergerief netjes in mijn buurt. De mensenzee had ook op wonderbaarlijke wijze mensen meegenomen die ik kende. En die kennissen hadden dan weer mensen meegenomen die ik niet kende. Ik was al helemaal in mijn nopjes, want ofwel zouden we en masse de juiste bus nemen ofwel zouden we met véél te veel volk de foute bus nemen. En hoewel dat tweede niet leuk is, is het toch leuker dan helemaal alleen een verkeerde bus nemen, niet? Ja, zo dacht ik er ook over.

De tijd tikte weg en bij het onbekende gezelschap van mijn gekend gezelschap was een klein, fijn meisje. Ongeveer een jaar jonger, als ik me niet vergis. Ze was duidelijk een lichtgewichtje en dat werd om één of andere duistere reden het gespreksonderwerp. Nee, ze woog niet veel, nee. Maar ik woog toch ook niet veel, ik woog vast even veel! Of dat wist ze me toch te vertellen. Er zijn verschillende gezichtsuitdrukkingen die ik op dat moment op mijn gezicht kon toveren, maar ik koos ervoor een denkbeeldige wenkbrauw op trekken. Hoeveel ik dan woog, vroeg een jongeman, die onmiddellijk daarna besefte dat zowat alle vrouwen waaraan hij dat eerder gevraagd had hem hadden verwenst naar een bad vol zwavelzuur. En dus praatte ik over dat gewicht van mij en over hoe het er was afgegaan.

En toen, uit het niets, zei dat meisje iets tegen mij. Nog nooit eerder had een volledig onbekende die vijf woorden tegen mij gezegd. En al zeker geen vrouw. En al zeker geen hetero vrouw die duidelijk geen love affair met mij wou beginnen. Ik ging op zoek naar sarcasme in haar stem, maar ik vond het niet.

‘Gij zijt een mooi meiske’, hoorde ik haar zeggen.

‘Dankuwel’, antwoordde ik, waarbij ik wellicht tomatenrood werd en alle eerder opgemerkte schoonheid volledig van mijn gelaat verdween.

Sommige woorden laten je niet los. Sommige woorden achtervolgen je, of je dat nu wilt of niet. En nu heb ik toch al vijf positieve woorden die het kunnen opnemen tegen het ongewenste.

De die-hards onder jullie weten wellicht nog wel dat er een tijd was waarin ik 80 kilogram woog. 80 kg voor een iemand van 1m64. Dat is niet eens een categorie op de Olympische Spelen bij de vrouwen, hoor, I have noticed. Voor de mensen die niet thuis zijn in gewichten en lengten: dat is een BMI van 29.7 en vanaf 30 heeft een mens officieel obesitas. Dat gewicht kan een logische oorzaak geweest zijn voor mijn gebrek aan kunde tijdens de lessen L.O. in mijn jongere jaren en was tevens een logische oorzaak van mijn hele ‘ik heb zoveel reality shows gezien waarin mensen kweeniehoeveel afvallen dat ik dat ook ga doen en veel beter ga doen, want ik moet overal de beste in zijn om gelukkig te zijn’-missie. Want ja, als 17-jarige had ik een missie, hoor.

Dus, hop, ik naar de fitness, want dat was hip. En het werkte. Ik zag de kilo’s verdwijnen en voelde me enorm goed, want ik deed aan sport. Ik deed aan sport. U kan zich voorstellen dat mijn leerkracht L.O. toen wel degelijk steil achteroverviel en ergens een herwonnen respect voor mij begon te krijgen. Ik dàcht dat ik eveneens over een herwonnen respect voor mezelf begon te beschikken, but little did I know dat ik een beetje té geobsedeerd begon te worden. Want zoiets tonen ze niet op televisie, hoor. Elke week op die weegschaal gaan staan. De eerste weken zoveel gewicht verliezen dat je denkt dat je some sort of Zeus bent, om vervolgens uw gewicht te zien stagneren. En stagneren. En stijgen. En stagneren. U kent het wel.

Ik ben een geboren winnaar en stagnatie staat niet in mijn woordenboek, moet u weten. Dus ging ik harder trainen. Ik ging minder eten. Ik kreeg elke keer zwarte vlekken voor mijn ogen, maar hield dat compleet voor mezelf en zette mijn dieet van tomatensoep, vijf beschuiten, drie cracotten en fruit verder. Maar het bleef stagneren en ik werd het beu. Want zelfs de beste geboren winnaar kan niet op tegen de wetten van de natuur die ze op dat moment aan haar lichaam toeschreef. Ik besloot dat 65 kg het minste was wat ik kon wegen of anders zou ik wellicht imploderen. Een mens moet zich met sommige gedachten kunnen troosten, I guess, en ik dichtte mezelf maar graag de eigenschappen van een supernova toe.

En toen gaf ik mijn absoluut rigide en streng dieet de brui. Ik had er meer dan genoeg van. Ik wou voor het eerst in een jaar ook wel eens weten hoe chocolade alweer smaakte. Weg gingen mijn principes. En samen met mijn principes gingen ook mijn kilo’s weg. Ja, u leest het goed. En zo komt het dat ik al ongeveer een jaar 59 kg weeg. Er staat een vijf voor mijn gewicht en ik ben er zo fier op dat ik mezelf as we speak zou kunnen volproppen met chocolade, ware het niet dat er geen in huis is. Al een jaar, beste mensen, ben ik op gewicht. I guess dat ’stagnatie’ ondertussen alsnog toegevoegd is aan dat woordenboek van mij. Dit is werkelijk beter dan ik in mijn hele leven gepresteerd heb. Kan ik overigens ook even vermelden dat de laatste keer dat ik 59 woog, ik 11 jaar jong was. Graag een applaus, ofzo.

De Olympische Spelen. Ik kan geen gazet openslaan, geen televisie opzetten, geen radio beluisteren of ze zijn er. Maar dat zijn niet de enige dingen die ik niet kan doen. Zo zijn ze ook omnipresent op hét internet en als ik nu plots Euromillions win, dan zou ik ook niet naar China kunnen reizen zonder er constant op het hart gedrukt te worden dat er duizenden mensen beter zijn in iets dan ik. Want dat is de harde realiteit, maar enkel tijdens de Olympische Spelen ben ik me hiervan pijnlijk bewust. Zeer pijnlijk.

Als ik naar de Olympische wielerwedstrijd kijk, krijg ik al zweetuitbarstingen van de gedachte alleen al dat die renners aan het rijden zijn. Vanaf het moment dat ik me mezelf inbeeld dat ik 250 km moet rijden, krijg ik zware hartkloppingen en voel ik me genoodzaakt de post te veranderen naar het lichtzinnigere Vitaya. Waar ik dan alweer uren commentaar kan spuien op heruitzendingen van heruitzendingen van interieurprogramma’s. Om daarna alweer doodgeslagen te worden door de Spelen.

En dan bedenk ik me dat ik eigenlijk al die dingen ook wel kan.

*Lezerspubliek valt en masse van hun stoel bij deze laatste zin.*

Ja, u leest het goed. Ik kan al die dingen eigenlijk ook wel. Ik kan fietsen. Ik kan tegen een bal schoppen. Ik kan zwemmen. Als ik zou moeten roeien, zou ik het wellicht ook wel kunnen. Ik kan mezelf perfect over de schouder laten zwieren door een judoka. Ik kan àlles. Natuurlijk wel significant slechter dan die sporters, maar het is niet fysiek onmogelijk voor mezelf om dezelfde wegrit in ongeveer 5 dagen, 18 uur en 8 minuten af te leggen. Maar er is één ding, één ding dat ik niet kan. Ik kijk er met open mond naar, staar af en toe en probeer de nare herinneringen uit mijn hoofd te bannen.

Ondertussen is het al zowat twee jaar geleden dat ik nog een les L.O. moest uitvoeren, maar ze branden nog altijd in mijn herinnering. De hel, alsof de hele middelbare school nog niet hellig genoeg was. Want L.O., dat was mijn buisvak. Hard. Ik kon er allemaal niets van, ik kon met moeite een les overleven. En als er één trimester was waarvan ik het meeste schrik had dan was het wel van dat waarin gymnastiek werd gegeven. Want schoppen tegen een bal kon ik wel goed genoeg om een vijf te krijgen. Lopen kon ik wel goed genoeg om een 4 te krijgen. Maar gymnastiek kon ik zo slecht dat ik er hevige nachtmerries van had. Zeer hevig.

De basis was dat je je eigen gewicht moest kunnen dragen. Iedere normale mens kon dat, volgens mijn leerkracht. Dus moesten we ons optrekken aan één of andere stok. ‘Yeah right, dat elke mens dat kan’, dacht ik en zag tot mijn afgrijnzen dat zelfs de meest sukkelige zwakkelingen zich naar boven konden trekken. En ik wist exact wat er ging gebeuren als ik dat zou proberen. En exact dàt gebeurde ook toen ik het probeerde.

Niéts.

Ja, u hoort het. Er gebeurde niéts. Behalve dan dat een frustratiegolf mijn toenmalige leerkracht raakte en dat ze maar bleef proberen mij boven te krijgen. Which did not work, natuurlijk. Dus gebeurde er nog meer niets.

En nu, twee jaar later, staar ik nog altijd naar al die gymnasten. Die salto’s kunnen maken, en rondjes draaien en vallen, maar toch na enkele seconden rechtstaan. Ze doen alles waarvan ik wéét dat ik het niet kan. Zelfs niet als ik er 5 dagen, 18 uur en 8 minuten de tijd voor krijg.

[Ondertussen mag u nog steeds uw meest waanzinnige Spanje-belevenissen posten bij mijn sublieme smeekbede.]

You may or you may not know it, maar over een maand zit ik met mijn kont in Spanje. Mijn Lief zijn kont, daarentegen, is een veel gelukkigere kont, want zijn kont bevindt zich nu in Alaska en later bevindt zijn kont zich naast mijn kont in Nederland en Spanje. En u maar denken dat het woord “kont” nooit zeven keer gebruikt kon worden in drie zinnen, boy, were you wrong.

Maar bon. Ik ga dus over een maand naar Spanje. Nothing special, zal u denken en dat is het ook niet. Ware het niet dat Het Lief een beetje een neurotisch trekje heeft over planningen maken. Ja, terwijl ik allemaal schoenen sta te ordenen en tantrums gooi over eten, zit Het Lief te flippen over zijn planningen. Dàt is hoe onze relatie gaat, beste mensen. Aber, eerlijkheid dient me te zeggen dat zijn planningen op geen zak trekken. Maar echt op geen zak. Wegens tijdgebrek, he says. En ik heb momenteel een beetje een tijdoverschot, I says. Dus stelde ik voor om zelf een planning op te stellen.

Op het moment dat ik dat voorstelde, kreeg Het Lief al halve paniekaanvallen. Over hoe ik àlles moest opzoeken en overal de pagina’s bij vermelden en dit en dat en blabla. Yes, I stopped listening, want ik was al helemaal overtuigd dat mijn planning de beste planning allertijden zou zijn. Maar Het Lief bleef me angstvallig aankijken. Zeer angstvallig. Hij zei eindelijk waarvoor hij het meeste schrik had: ‘De dagen niet overboeken he, niet te veel op één dag’. Want terwijl Het Lief het best wel ziet zitten om in de namiddag rustpauzes in te lassen, ben ik eerder diegene die blijft gaan en gaan en gaan en gaan. Tot ik aan de andere kant van Spanje ben, weetwel. Ik zei hem dat ik de planning nog strakker zou maken dan de planning van Italië en zag dat hij een zenuwinzinking nabij was.

Aber twee dagen later kan ik met zeer veel trots zeggen dat mijn planning af is. Yes, I really did work two days on the biatch, want als ik mezelf moet bewijzen dan doe ik dat goed. Té goed. Maar als ik naar de planning kijk dan ontbreekt er iets. Human feel. En that’s why I need you. En met ‘you’ bedoel ik ‘jullie’. Al mijn lezers. Alle tien!

Geef mij tips over Barcelona, Valencia en Madrid of dorpjes in de dichte nabijheid van deze steden. Zeg mij waar u uw lekkerste fruitsap gedronken hebt, waar u het langst hebt moeten aanschuiven, waarvan u het steilst achterover viel en waarvan u het meest teleurgesteld was. Vertel mij uw geheime plekjes, uw verhalen. Alles. En zorg ervoor dat uw comment langer is dan deze blogpost. Geef mij uw tips die mijn reis en mijn planning zo zullen veranderen dat ik stande pede een standbeeld voor u zal oprichten.

[Als u liever niet comment, omdat u uw geheime plekje enkel aan mij wil mededelen dan kunt u ook mailen op eikebah[at]gmail.com]